บทที่ 122 ตู้จื่อเยว่
“ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่าพอใจหรือไม่พอใจ ไม่ว่าจะพูดยังไงก็ตาม หลี่เสว่ก็เป็นผู้หญิง……”สวีตงเหลียงพยายามอธิบายด้วยความขมขื่น
“ผู้หญิง?” เฉินเฟิงหัวเราะในลำคอ “เป็นผู้หญิงก็เลยสามารถสร้างเรื่องสร้างข่าวลือ?”
สวีตงเหลียงสำลัก ในความเป็นจริง เขาเองก็รู้สึกว่า หลี่เสว่พยายามที่จะใส่ร้ายเสี้ยเมิ่งเหยาเสียๆหายๆ เพราะถึงอย่างไรตอนที่เรียกมหาวิทยาลัยนั้น มีคนรวยมากมายจีบเธอ ถ้าหากเสี้ยเมิ่งเหยาคิดจะเป็นกิ๊กใครขึ้นมาจริงๆนั้น เธอก็คงเป็นไปนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องรอถึงตอนนี้
“คุณด้วย หวังเจียเมิง！คราวหน้าก่อนจะทำอะไรช่วยผ่านการไตร่ตรองก่อน ปากจะได้ไม่พาซวย！”เฉินเฟิงมองดูหวังเจียเมิงด้วยสายตาเย็นชา แน่นอนว่ามองออกไม่อยากเลย หวังเจียเมิงต่างหากที่เป็นคนทำให้เกิดเรื่องทุกอย่างขึ้น ผู้หญิงคนนี้ ต่อหน้าทำเป็นดีกับเสี้ยเมิ่งเหยา แต่พอแทงข้างหลังขึ้นมาจริงๆนั้น กลับแทงได้เจ็บแสบที่สุด
“แกกำลังข่มขู่ฉัน?” สีหน้าของหวังเจียเมิงดูไม่ดีเท่าไหร่ กับอีแค่คนส่งอาหาร แต่กลับกล้าข่มขู่ตน?！
“ข่มขู่? คนอย่างคุณไม่คู่ควร！”เฉินเฟิงหัวเราะเย้ยหยัน คนอย่างหวังเจียเมิง ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเป็นคู่ปรับของเขา ถ้าเขาอยากให้เธอตาย ก็เป็นเรื่องที่ง่ายมาก
ทุกคนมองหน้ากันสลับไปมา คำพูดของเฉินเฟิง หยิ่งผยองมาก ไม่ว่าอย่างไรหวังเจียเมิงก็มีสามีเป็นถึงเถ้าแก่ถ่านหิน ซึ่งในตอนนี้ก็ได้อยู่ฝ่ายเดียวกับสวีตงเหลียง
