่งที่สวีตงเหลียงสามารถเทียบได้ สวีตงเหลียงเป็นคนที่เก่งในห้องของพวกเธอเท่านั้น แต่ตู้จื่อเยว่ เป็นคนอันดับต้นๆและมีอิทธิพลของมหาวิทยาลัยจินหลิง
ตอนที่ตู้จื่อเยว่อยู่มหาวิทยาลัยปีสาม เธอมีบริษัทโมเดลลิ่งภายใต้ชื่อของตนเองสองบริษัท ซึ่งทุกปีก็มีรายได้สิบถึงยี่สิบล้านหยวน ตอนนี้เรียนจบไปเกือบสามปีแล้ว แค่คิดก็รู้แล้วว่า ตู้จื่อเยว่จะมีชีวิตยังไง
“เอ่อ……” สวีตงเหลียงอึดอัดใจ ความเป็นจริงตู้จื่อเยว่ไม่คิดที่จะเจอคนอย่างหลี่เสว่ คนที่เธออยากเจอมีแค่คนเดียว ซึ่งก็คือเสี้ยเมิ่งเหยา แต่ถ้าหากเขาพูดออกไป เสี้ยเมิ่งเหยาต้องไม่ยอมไปแน่ เพราะตอนที่เรียนมหาวิทยาลัยนั้น สำหรับเสี้ยเมิ่งเหยาแล้วนั้นตู้จื่อเยว่เป็นฝันร้ายของเธอ
“พี่เหลียง พี่เยว่อยากจะเจอเสี้ยเมิ่งเหยาด้วยรึเปล่าคะ?” กลับกลายเป็นหวังเจียเมิง ที่มองความคิดของสวีตงเหลียงออก
สวีตงเหลียงหัวเราะแห้งๆ แล้วพูดขึ้น：“อื้ม พี่เยว่บอกว่าสมัยที่เรียนมหาวิทยาลัยทำผิดต่อเมิ่งเหยาเอาไว้ ดังนั้นครั้งนี้ก็เลยอยากจะเมิ่งเหยา อยากจะขอโทษเธอ”
“เมิ่งเหยา เธอจะ……” สวีตงเหลียงหันไปมองเสี้ยเมิ่งเหยา
“ไม่ไป” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เธอไม่มีวันเชื่อคำพูดของสวีตงเหลียง ตู้จื่อเยว่จะบอกขอโทษเธองั้นหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก
สวีตงเหลียงหน้านิ่ง ดูอึดอัดใจเป็นอย่างมาก ตู้จื่อเยว่โทรศัพท์มาหาเขาโดยเฉพาะ บอกให้เขาพาตัวเสี้ยเมิ่งเหยาไป ถ้าเขาทำไม่สำเร็จ เดี๋
