ิ่งเหยาพูดอย่างเกียจคร้าน “พอใจแล้ว”
“เสี้ยเมิ่งเหยา แกอย่าได้ใจเร็วไปหน่อยเลย อย่านึกว่าฉันไม่รู้ เงินหนึ่งล้านแปดแสนหยวนของสามีแก เป็นเงินเก็บทั้งหมดของพวกแกสองคน วันนี้สามีของแกแกล้งทำเป็นรวยจนสะใจแล้วสิ แต่เดี๋ยวกลับถึงบ้าน พวกแกสองคนก็กินแกลบเถอะ” หลี่เสว่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก เพราะถึงยังไงเธอก็ไม่เชื่อ ไม่เชื่อว่าเฉินเฟิงจะเป็นคนรวยที่สามารถนำเงินหนึ่งล้านหยวนออกมาได้ในพริบตาเดียว อย่ามองว่าสีหน้าของเฉินเฟินในตอนนี้ดูนิ่งเฉย ทว่าไม่แน่ว่าในใจของเขาอาจจะกำลังกระอักเลือดแล้วก็ได้
“เฮ้อ เมิ่งเหยา พวกฉันต่างก็รู้ดี แกอยากจะแสดงให้พวกฉันเห็นว่า สามีของแกไม่ใช่ไอ้คนไร้ประโยชน์แต่แกก็ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีนี้ ให้สามีแกควักเงินออกมาทีเดียวหนึ่งล้านแปดแสนหยวน เพื่อมาเลี้ยงข้าวทุกคน แกไม่สงสารสามีหน่อยหรอ?”
“จริงด้วย แกไม่เข้าใจสามีของแกสักหน่อย เพราะถึงยังไงเขาก็เป็นแค่คนส่งอาหาร เงินหนึ่งล้านแปดแสนหยวน เขาต้องทำงานลำบากเป็นสิบปีก็ยังหาไม่ได้ แกนิมันจริงๆเลย ถลุงเงินเขาจนหมดกับข้าวแค่หนึ่งมื้อ”
ผู้หญิงอีกหลายคนที่มีสนิทกับหลี่เสว่ต่างก็พูดเหน็บแนมไปมา เสี้ยเมิ่งเหยาเกือบจะหลุดหัวเราะ ทำไมจนถึงเวลานี้คนพวกนี้ถึงยังรู้สึกว่า เฉินเฟิงเป็นแค่คนส่งอาหาร คนส่งอาหารธรรมดาๆคนหนึ่ง จะสามารถเอาเงินหนึ่งล้านแปดแสนหยวนออกมาในพริบตาเดียวเพื่อเลี้ยงข้าวคนได้?
“พวกเธอคิดมากไปแล้ว ที่ให้สามีของฉัน
