เลี้ยงข้าว ไม่ใช่เพื่อยืนยันอะไรให้พวกเธอเห็น และสามีของฉันก็ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเองให้ใครเห็นด้วย” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง เธอเองก็ขี้เกียจจะอธิบายอะไรให้คนพวกนี้ฟัง เพราะต่อให้เธอพูดอะไรออกไป คนพวกนี้ก็ไม่เชื่อเธอ
สิ่งเดียวที่พวกเธอยินดีจะเชื่อก็คือ ชีวิตของตนเองนั้นแย่มาก สามีของตนนั้น เป็นคนไร้ประโยชน์
“ชิ ถ้าสามีของแกไม่ใช่คนไร้ประโยชน์ แล้วแกจะไปเป็นกิ๊กของคนอื่นทำไม?” เวลานี้ หลี่เสว่เบะปากด้วยความดูถูก คำพูดนี้ทำให้คนตกใจมาก
กิ๊ก? นี่มันเรื่องที่เกิดขึ้นตอนไหน? เสี้ยเมิ่งเหยานิ่งค้างไปทันที
“ยังจะเสแสร้งอีก? เสี้ยเมิ่งเหยา อย่าคิดว่าพวกฉันไม่รู้ แกไปเป็นกิ๊กของคนอื่น จากนั้นก็ถูกตัวจริงจับได้ แล้วตบหน้าแกหลายครั้งในกลางถนน” หลี่เสว่หัวเราะอย่างเย็นยะเยือก ตอนแรกเธอไม่คิดจะพูดเรื่องนี้ออกมา แต่เสี้ยเมิ่งเหยากับเฉินเฟิงทำให้เธอขายหน้า แน่นอนว่าเธอก็ต้องเอาคืน
“หลี่เสว่ เธอพูดเรื่อยเปื่อยอะไรของเธอ? ฉันไปเป็นกิ๊กของคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่？！”เสี้ยเมิ่งเหยาหน้าเขียวขึ้นมาทันที และในที่สุดเธอก็เข้าใจว่า ตอนที่พึ่งเห็นพวกของหลี่เสว่ ทำไมพวกเธอถึงใช้สายตาแบบนั้นมองมาที่ตนเอง
“ฉันพูดเรื่อยเปื่อย?” หลี่เสว่หัวเราะ แล้วพูดขึ้น：“เสี้ยเมิ่งเหยา แกกล้าพูดไหมว่าตัวเองไม่เคยถูกตบกลางถนน?”
เสี้ยเมิ่งเหยาพูดเสียงเรียบเฉย เธอถูกคนตบ แต่มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องไปเป็นกิ๊กของคนอื่น
เม
