ื่อเห็นเสี้ยเมิ่งเหยาไม่ยอมพูดอะไร หลี่เสว่ก็ยิ่งได้ใจ อดไม่ได้ที่จะพูดอย่างเย้ยหยัน ：“เสี้ยเมิ่งเหยา เจียเมิงบอกทุกอย่างให้ฉันฟังแล้ว คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าแกจะเป็นคนแบบนี้”
เจียเมิง？
เสี้ยเมิ่งเหยาหันไปมองหวังเจียเมิงด้วยความตกใจ เวลานี้ ถ้าเธอยังคิดไม่ได้อีกว่า หวังเจียเมิงเป็นคนสร้างเรื่องขึ้น เธอก็โง่เกินไปแล้ว
เมื่อเห็นเสี้ยเมิ่งเหยามองดูตนเอง หวังเจียเมิงไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกละลายและไม่รู้สึกผิด ในทางกลับกันเธอกลับพูดด้วยสีหน้าเย็นชา ：“เมิ่งเหยา เรื่องที่แกถูกคนอื่นตบ ฉันเป็นคนพูดเอง แต่ฉันไม่ได้บอกว่า แกไปเป็นกิ๊กของคนอื่น”
ความหมายของคำพูดนี้ก็คือ เรื่องที่บอกว่าเป็นกิ๊กนั้นหลี่เสว่เป็นคนพูดเอง
“แกคิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไง?” เสี้ยเมิ่งเหยากัดฟันกรอด เธอเห็นหวังเจียเมิงเป็นเพื่อน จึงเล่าความจริงทุกอย่างให้หวังเจียเมิงฟัง แต่คิดไม่ถึงว่าหวังเจียเมิงจะขายเพื่อนแบบนี้ อีกทั้งถ้าไม่มีหวังเจียเมิงเป็นตัวตั้งตัวตอ คนอื่นก็ไม่มีวันคิดแบบนั้น
“เชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่แก” หวังเจียเมิงเบะปาก ไม่สนใจความคิดของเสี้ยเมิ่งเหยาแม้แต่น้อย
“เสี้ยเมิ่งเหยา เรื่องหน้าไม่อายแบบนั้นแกก็ทำลงไปแล้ว ยังไม่ให้คนอื่นพูดอีก?” หลี่เสว่หัวเราะเย้ยหยัน อันที่จริงเธอเองก็รู้ คำพูดของหวังเจียเมิง มีหลายจุดที่น่าสงสัย แต่เธอไม่อยากไปสนใจข้อสงสัยพวกนั้น เธออยากจะเชื่อว่า เสี้ยเมิ่งเหยานอกใจ
“คุณหาว่าใครหน้
