้านแปดแสนจริงเหรอ?” หลี่เสว่อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น
เฉินเฟิงยิ้มกรุ้มกริ่ม : “เธอกลัวแล้วเหรอ?”
“ไม่มีทาง! ฉันจะกลัวได้ยังไง!” หลี่เสว่ยืนกราน พยายามพูดอธิบาย : “ฉันแค่กลัวว่านายจะเอาบัตรเปล่าๆมาหลอกลวง ถึงตอนนั้นก็จะทำให้พวกเราขายหน้าไปด้วย”
“หลี่เสว่พูดถูก เมิ่งเหยา ถ้าสามีของเธอไม่มีเงินในบัตรจริงๆ ก็ไม่จำเป็นต้องรักษาหน้าหรอกนะ ฉันมีบัตรหนึ่งใบ ในบัตรมีเงินอยู่สามล้าน ฉันให้สามีของเธอยืมก่อนได้นะ พวกเธอมีเงินเมื่อไหร่ ค่อยเอามาคืนฉัน” สวีตงเหลียงยิ้มและหยิบบัตรสีดำทองออกมา แต่ความหมายของเขาชัดเจนมาก เขาให้เฉินเฟิงยืมเงิน ไม่ได้ให้เขาฟรีๆ ดังนั้นถ้าเฉินเฟิงคืนเงินให้เขาไม่ได้ ภรรยาของเขานั่นก็คือเมิ่งเหยา คงหนีไม่พ้นปีศาจอย่างเขาแน่นอน
ไม่เป็นไร สามีของฉันมีเงิน” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งขรึม
“มีเงิน? หวังเจียเมิงเบ้ปากอย่างไม่พอใจ เป็นแค่พนักงานส่งของ จะมีเงินเยอะแค่ไหนเชียว?”
ทันใดนั้น แคชเชียร์นำบัตรของเฉินเฟิงไปรูดที่เครื่องชำระเงิน
เสียงรูดบัตรดังขึ้น หน้าจอคอมพิวเตอร์ปรากฏเลขศูนย์เป็นแถวยาว วินาทีนั้น แคชเชียร์แทบจะหยุดหายใจ จากนั้นขยี้ตาของตัวเองแรงๆ
“มีอะไรงั้นเหรอ? บัตรของไอ้หมอนี่ไม่มีเงินสักสตางค์เลยเหรอ?” เมื่อเห็นพนักงานแคชเชียร์ทำสีหน้าแปลกประหลาด หลี่เสว่จึงขมวดคิ้วขึ้น กัดฟันถาม
สีหน้าของคนอื่นต่างพากันเป็นกังวลจนหน้าถอดสี พวกเขาไม่ควรคาดหวังให้พนักงานส่งของ
