สวัสดีครับ คุณผู้ชายและคุณผู้หญิงทุกท่าน ผมเป็นผู้จัดการคฤหาสน์หัวฉี ขออภัยที่ทำให้เหตุการณ์เช่นนี้ ทำให้ต้องขัดจังหวะการรับประทานอาหารของทุกท่าน” ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาพร้อมด้วยสายตาแสดงความขอโทษ
จากนั้นเขาหันไปมองสวีตงเหลียง ถามขึ้น : “คุณผู้ชาย บอกว่าเหล้าเหมาไถของทางร้านเป็นของปลอมเหรอครับ?”
สวีตงเหลียงเริ่มโกรธ ประจวบกับแอลกอฮอล์ออกฤทธิ์ : “ถึงจะไม่ใช่เหล้าปลอม แต่ต้องมีน้ำเจือปนแน่นอน ไม่อย่างนั้นเขาจะดื่มคนเดียวแปดขวดได้อย่างไร?”
หลิวโป๋กวาดสายตามองเฉินเฟิง เขารู้สึกตกใจมากกับการที่เฉินเฟิงดื่มเหล้าไปแปดขวด แต่เขามั่นใจว่า เหล้าเหมาไถล็อตนี้รับมาจากโรงงานโดยตรง ไม่มีทางเป็นของปลอมแน่นอน
“คุณผู้ชายครับ ความสงสัยของคุณมีเหตุผลมาก แต่สิ่งที่ผมอยากบอกคุณก็คือ เหล้าทั้งหมดบนโต๊ะนี้ เป็นเหล้าเหมาไถที่มาจากล็อตเดียวกันทั้งหมด ซึ่งนั่นก็หมายความว่า เหมาไถที่คุณดื่ม กับเหล้าเหมาไถแปดขวดที่คุณผู้ชายท่านนี้ดื่ม ไม่มีอะไรต่างกันครับ” หลิวโป๋อธิบายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“แล้วยังไงล่ะ?” สวีตงเหลียงยังไม่ได้สติ และยังไม่เข้าใจความหมายที่หลิวโป๋พูด
หลิวโป๋ถอนหายใจ พูดขึ้น : “คุณผู้ชายครับ ความหมายของผมก็คือ ถ้าเหมาไถของร้านเป็นของปลอม คุณก็จะไม่เมาครับ”
“ไม่จริง! ฉันไม่เมา!” สวีตงเหลียงโมโห เขาเริ่มได้สติขึ้นมาแล้ว ตัวเองทำเรื่องโง่เง่าไป หากเป็นเหล้าปลอม ก็ต้องเป็นเหล้าปลอมเหมือนกันทั้งหมด ด
