ยา ฉันมักจะมากินที่นี่บ่อยๆ เนื้อวัวแองกัสที่นี่ดีมาก ฉันสั่งให้หนึ่งที่นะ” สวีตงเหลียงหยิบเมนูขึ้นมา พูดขึ้นด้วยความตั้งใจ
เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย อยากจะปฏิเสธ แต่เฉินเฟิงกับเอ่ยปากพูดขึ้นก่อน : “ไม่เป็นไร เมิ่งเหยาไม่ชอบกินเนื้อวัว หล่อนชอบกินปลามากกว่า สั่งปลาราดพริกดีกว่านะ”
สวีตงเหลียงโมโหเล็กน้อย: “ฉันกำลังสั่งอาหารให้เสี้ยเมิ่งเหยาอยู่ เกี่ยวอะไรกับนายด้วย?”
เฉินเฟิงหัวเราะ พูดขึ้น : “เมิ่งเหยาเป็นภรรยาของฉัน นายบอกว่าเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย? ถ้าไม่เชื่อก็ถามดูสิ ตัวเมิ่งเหยาเอง ชอบทานอะไร?”
“สั่งปลาราดพริกก็ดีค่ะ ฉันชอบทานปลามาก” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
สวีตงเหลียงสีหน้าย่ำแย่มากขึ้น ไหนบอกว่าชีวิตหลังแต่งงานของเสี้ยเมิ่งเหยาไม่ดีนักไม่ใช่เหรอ? ยังไปเป็นเมียน้อยของคนอื่นอีกด้วย ทำไมตอนนี้ยังกล้าอยู่ข้างเฉินเฟิง?
หรือหล่อนไม่รู้ว่า ตอนนี้ตัวเองมีมรดกเป็นร้อยล้าน!
“นี่ เจียมตัวเองหน่อยได้ไหม วันนี้คนที่เลี้ยงข้าวคือพี่เหลียง ไม่ใช่นาย จะมาแสร้งเอาหน้าทำไม?” หลี่เสว่ทนดูต่อไปไม่ไหว วางแก้วในมือลงอย่างเต็มแรง จากนั้นพูดสั่งสอนเฉินเฟิง
“ฉันบอกให้เขาเลี้ยงงั้นเหรอ?” เฉินเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ความหมายชัดเจนมากกว่า ฉันสามารถออกเงินเองได้ ไม่ต้องให้คนอื่นมาเลี้ยง
“ไร้ยางอาย! พี่เหลียงเลี้ยงข้าว เพราะไว้หน้านายนะ ไม่เช่นนั้นพนักงานส่งของจนๆอย่างนาย จะมีปัญญาม
