ากินข้าวที่นี่เหรอ?” ซุนเลี่ยงตบโต๊ะ มองเฉินเฟิงด้วยสายตาเยือกเย็น
“นั่นสิ อาหารที่นี่ ราคาหลักพันทั้งนั้น ไม่เหมือนกับร้านอาหารข้างทางราคาหลักสิบที่นายเห็นหรอกนะ ถ้าพี่เหลียงไม่พามาเลี้ยง อย่าพูดถึงเรื่องกินข้าวเลย แค่เหยียบเท้าเข้าประตูเข้ามาเห็นทีคงไม่ได้เช่นกัน” หลี่เสว่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ฉันไม่มีปัญญามากินข้าวที่นี่? ตาข้างไหนของพวกเธอเห็นว่าฉันไม่มีปัญญามากินข้าวที่นี่?” เฉินเฟิงยิ้มเย้ย มองตรงไปที่หลี่เสว่และซุนเลี่ยง ถ้าเขาอยากมา ไม่ต้องพูดถึงที่นี่ ซื้อกิจการทั้งคฤหาสน์หัวฉียังไม่มีปัญหาอะไร!
“โอ้โห ยังจะมาเสแสร้งอีก อย่าคิดว่าฉันไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของนาย นายมันก็แค่พนักงานส่งของ เงินเดือนก็แค่หกพัน แต่นายรู้บ้างรึเปล่าว่าอาหารของที่นี่มื้อละเท่าไหร่? อาหารดีหน่อยก็หลักหมื่น!”
“ถ้านายบอกว่าตัวเองมีปัญญากิน ก็ได้ เก่งจริงก็ดูแบบพี่เหลียง เลี้ยงข้าวพวกเราทุกคน ไม่ได้จ่ายให้ตัวเองเพียงคนเดียว ใครจะไปรู้ว่านายเอาเงินเดือนที่เก็บไว้หลายเดือนมาแสร้งทำเป็นมีเงินรึเปล่า” หลี่เสว่ดูถูกเหยียดหยาม แม้ว่าอาหารที่นี่จะแพง แต่ถ้านับเฉพาะเฉินเฟิงเพียงคนเดียว เขาสามารถกัดฟันเอาเงินเดือนสักสองเดือนมาแสร้งทำเป็นมีเงินได้ แต่หากจะให้เลี้ยงคนทั้งหมดนี้ เงินเดือนสองเดือนคงไม่สามารถช่วยอะไรได้ อย่างน้อยคงต้องใช้เงินเดือนรวมกันห้าถึงหกปี ประมาณสี่ห้าแสน!
“ถ้าฉันเลี้ยงข้าวทุกคนได้จริงๆ
