ว่นึกถึงเรื่องเมื่อครู่ที่เฉินเฟิงลงมาจากรถเฟอร์รารีสีชมพูคันนั้นขึ้นมาได้ ไอ้หมอนี่คงไม่ได้มีเงินเยอะจริงๆใช่ไหม?
แต่ก็ได้แต่สงสัย หลี่เสว่รู้ดีว่าตอนนี้หล่อนจะหวาดกลัวไม่ได้ ถ้าเฉินเฟิงกำลังทำตัวเสแสร้งอยู่จริง หากหล่อนยอมแพ้ ก็จะพลาดโอกาสทองที่จะโจมตีเฉินเฟิงไป
“โอเค ฉันสัญญา ถ้านายเลี้ยงข้าวพวกเราทั้งหมดได้จริง ฉันจะคุกเข่าลงต่อหน้าและเรียกนายว่าพ่อ” หลี่เสว่พูดอย่างเด็ดขาด หากเฉินเฟิงไม่ได้หลอกลวง จ่ายเงินทั้งหมดได้จริง หล่อนก็แค่คุกเข่าและเรียกเขาว่าพ่อ แต่เงินที่เฉินเฟิงต้องจ่าย มีจำนวนมากถึงหลักแสน ดูจากกำลังของเฉินเฟิงแล้ว ไม่มีทางเทียบอะไรกับเศรษฐีได้เลย เงินหลักแสนคงเป็นเงินเก็บทั้งชีวิตที่เขามี เอาเงินออมทั้งหมดมาเลี้ยงข้าวคนอื่น แม้จะแสร้งทำได้สำเร็จ กลับบ้านไปเฉินเฟิงคงต้องกรีดเลือดตัวเองแน่นอน
“โอเค งั้นเธอก็เตรียมเรียกฉันว่าพ่อได้เลย” เฉินเฟิงยิ้มเยาะ มองดูท่าทางของหลี่เสว่ ที่รู้สึกว่าเงินหลักแสนเป็นเงินที่เยอะมากสำหรับหล่อน แต่สิ่งที่หล่อนไม่รู้ก็คือ ในบัตรของเขามีเงินอยู่เป็นพันล้าน เงินพันล้าน แค่ดอกเบี้ยในแต่ละเดือนก็ได้เป็นแสนแล้ว
เสี้ยเมิ่งเหยานั่งเงียบมาโดยตลอด หล่อนไม่รู้ว่าเฉินเฟิงมีเงินเท่าไหร่กันแน่ แต่ไม่ต่ำกว่าหลักแสนแน่นอน หลี่เสว่คิดจะทำให้เฉินเฟิงรู้สึกขายหน้าเรื่องเงิน เกรงว่าหล่อนคงคิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไปแล้ว
“โอเค งั้นค่าใช้จ่ายทั้งหมดในคืนนี้
