ตอนที่ 114 คนขับรถหลิ่วอีอี
ชายหนุ่มพยักหน้าลง พูดขึ้น : “เสียแล้วเหรอ งั้นเกรงว่าวันนี้นายคงต้องเดินไปเองแล้วล่ะ”
“จะปล่อยให้เขาเดินไปได้อย่างไรล่ะ?” ซุนเลี่ยงยิ้มอย่างมีเลศนัย
“งั้นความหมายของนายก็คือ?” ชายหนุ่มคนนั้นถามขึ้น
“ให้เงินเขาร้อยหยวนนั่งแท็กซี่ไปเอง” ซุนเลี่ยงกล่าว
“ฮ่าๆ ไม่มีปัญหา” ชายหนุ่มผู้นั้นหัวเราะและหยิบเงินหนึ่งร้อยหยวนออกมาจากกระเป๋า จากนั้นทิ้งลงตรงหน้าเฉินเฟิง พูดขึ้น : “เอาไป นี่หนึ่งร้อยหยวน เอาไปเรียกแท็กซี่นะ ถ้าไม่พอค่อยมาขอฉันเพิ่ม”
เมื่อพูดจบ ทั้งสองเดินเข้าไปในรถ และขับออกไป
สีหน้าของเฉินเฟิงเย็นชาลงทันที สวีตงเหลียงหมอนี่ชักน่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ
เดิมทีเห็นแก่เสี้ยเมิ่งเหยา เขาจึงไม่อยากมีเรื่องขัดแย้งอะไรกับสวีตงเหลียง เพราะพวกเขาเป็นเพื่อนของเมิ่งเหยา เขาไม่อยากมีเรื่อง แต่คนพวกนี้กลับหาเรื่องเขาก่อน ถ้าเขายังคงหดหัวเป็นไอ้ขี้แพ้ต่อไป คงขายหน้าคนอื่นแย่
เฉินเฟิงสูดหายใจเข้าลึก เตรียมกดโทรออกหาคนขับรถของตัวเอง
ทันใดนั้น รถเฟอร์รารีสีชมพูก็มาจอดด้านหลังเขา กระจกรถถูกลดลงมา ใบหน้าของใครบางคนยื่นออกมา
“คุณชายเฉิน?” คนบนรถเอ่ยปากพูดขึ้น
เฉินเฟิงหันหลังกลับไปพบว่า คนที่กำลังเรียกตัวเองอยู่ กลับเป็นหลิ่วอีอี
“คุณมาทำอะไรที่นี่?” เป็นเพราะเคยเจอกันสองสามครั้ง เฉินเฟิงจึงพอคุ้นเคยกับหลิ่วอีอีอยู่บ้าง แม้ว่าหลิ่วอีอีจะเจ้าเล่ห์นิดหน่อย อารมณ์เหวี่ยงตามประสาคุ
