ในขณะเดียวกัน สวีตงเหลียงก็เพิ่งจอดรถเสร็จ
เมื่อเขาเดินลงมาจากรถ สวีตงเหลียงเข้าไปเดินเคียงข้างเสี้ยเมิ่งเหยา เริ่มพูดคุยกับหล่อน โอ้อวดชีวิตการทำงานของตัวเองในหลายปีที่ผ่านมา
เมื่อหวังเจียเมิงที่ยืนอยู่ด้านหลังเห็นเรื่องราวตรงหน้า สายตาของหล่อนเต็มไปด้วยความโกรธเคือง หล่อนคิดไม่ถึงเลยว่า แม้ว่าทุกคนจะพูดถึงขั้นว่าเสี้ยเมิ่งเหยาเป็นเมียน้อย แต่สวีตงเหลียงยังคงหลงใหลในตัวหล่อนไม่เปลี่ยนแปลง
หลี่เสว่ที่ยืนอยู่ด้านข้าง กลับไม่ได้สนใจสวีตงเหลียงกับเสี้ยเมิ่งเหยาอีกต่อไป
“เจียเมิง เธอดูทางโน้นสิ ผู้ชายที่เดินลงมาจากรถเฟอร์รารี เขาดูเหมือนสามีของเสี้ยเมิ่งเหยาเลยเนอะ” หลี่เสว่ดึงชายเสื้อของเจียเมิงไว้ พลางชี้ไปทางนั้นด้วยความแปลกใจ
เมื่อเจียเมิงมองตามไป จึงขมวดคิ้วขึ้น ดูเหมือนจะเป็นเขาจริงๆ
“คงหน้าเหมือนมากกว่า สามีไม่เอาไหนของเมิ่งเหยา เป็นแค่พนักงานส่งของ จะลงมาจากรถเฟอร์รารีได้อย่างไรกัน” เจียเมิงพูดขึ้น
หลี่เสว่ถอนหายใจโล่งอก พูดต่อ “อื้ม ฉันคงมองผิดไป ไอ้หมอนั่น ตอนนี้คงยังอยู่บนรถของซุนเลี่ยง ยังมาไม่ถึง”
หวังเจียเมิงพยักหน้าลง พูดขึ้น “เราไปกันก่อนเถอะ ตามนางจิ้งจอกเมิ่งเหยาไป อย่าให้หล่อนได้โอกาสใกล้ชิดกับพี่เหลียงตอนพวกเราไม่อยู่”
“ใช่ๆ รีบตามไปเถอะ” เมื่อพูดจบ ทั้งสองรีบเดินตามไปทันที
หลังจากที่พวกเขาเดินเข้าไปในร้าน จึงพบว่าเฉินเฟิงนั่งรออยู่ด้านหน้าเคาน์เตอร์ก่อนแล้ว และด้า
