ขนาดมหึมากลับถูกพลังเสียงนี้กระแทกจนปรากฏช่องโหว่ขึ้นมาโดยตรง!
ในวินาทีนั้นเอง ก็เห็นโอวหยางฮ่าวเจ๋อหยิบกระจกกลมขึ้นมาหนึ่งบาน
“ขอเชิญท่านไท่เซียวลงมือ”
เพียงเห็นเขาร่ายอาคมด้วยสองนิ้ว ก่อนจะชี้นิ้วขึ้นบอกสัญญาณ กระจกกลมพลันลอยสู่กลางเวหา แสงกระจกอันยิ่งใหญ่พลันฉายทอดลงมา ส่องตรึงทั่วห้วงเวหา ถึงกับตรึงช่องโหว่ของค่ายกลไว้ได้อย่างแข็งแกร่ง!
ในพริบตา ตลาดสะท้านสะเทือนโดยพลัน!
เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากต่างพากันถอยกรูด ไม่กล้าเข้าใกล้แนวค่ายกลอีก สีหน้าแต่ละคนล้วนฉายแววตื่นตระหนก
เซียนหญิงเฟยเสียหน้าซีดเผือด ครู่ต่อมากลับหันขวับไปจ้องเขม็งยังลู่หยวนฉุนที่มีสีหน้าประหลาด ตวาดด้วยเสียงเย็นยะเยือกว่า “เจ้าอยู่ที่นี่! ห้ามไปที่ใดทั้งสิ้น!”
ผ่านประสบการณ์อันโหดร้ายก่อนหน้านั้นมา เซียนหญิงเฟยเสียย่อมไม่อาจเชื่อใจลู่หยวนฉุนได้อีก ใบหน้างามละมุนของนางถึงกับเผยเค้าความเหี้ยมเกรียมขึ้นเล็กน้อย “หากไร้ซึ่งศิษย์น้องลวี่ ในยามนี้เจ้าคงสิ้นชีพไปแล้วนอกตลาด หากเจ้ากล้าหนีอีกแม้แต่นิด ข้าจะไม่สนสิ่งใดอีกต่อไปและลงมือสังหารเจ้าก่อน!”
“ศิษย์น้องเฟยเสียเข้าใจผิดแล้ว…”
ลู่หยวนฉุนหัวเราะแห้ง ๆ พอเห็นสีหน้าของเซียนหญิงเฟยเสียที่คล้ายจะกัดกินผู้คนได้ ก็อดรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง จำต้องข่มกลบความคิดเจ้าเล่ห์ลับดำมืดมากมายที่เพิ่งผุดขึ้นเมื่อครู่
ส่วนผู้บำเพ็ญเพียรขั้นปลายแห่งการรวมลมปราณทั้งสองคนยังคงมั่นคง
