บทที่ 109 หวังเจียเมิง
เสี้ยเมิ่งเหยาคิดเช่นนี้ แต่หวังเจียเมิงรู้สึกว่า เสี้ยเมิ่งเหยากำลังพูดด้วยอารมณ์โกรธ ผู้หญิงคนไหนหวังให้สามีตัวเองเป็นคนส่งอาหารล่ะ?
โดยเฉพาะเสี้ยเมิ่งเหยา สมัยอยู่มหาวิทยาลัยเขาเป็นคนหยิ่งผยองมีชื่อเสียง ในบรรดาคนที่มาจีบ มีแต่ลูกคนรวยและลูกข้าราชการเข้าหาไม่ขาดสาย แม้กระทั่งหนุ่มยาจกที่มีพรสวรรค์ แต่ผู้ชายเหล่านั้น ไม่เคยอยู่ในสายตาเสี้ยเมิ่งเหยา
ตอนนั้นทุกคนต่างก็คิดว่า ต่อไปหากเสี้ยเมิ่งเหยาจะออกเรือนทั้งที ผู้ชายคนนั้นจะต้องสูงส่ง ดีเลิศประเสริฐศรีและไม่ธรรมดา
แต่ทุกคนก็คิดไม่ถึง พอเสี้ยเมิ่งเหยาเรียนจบ ก็แต่งงานเลย อีกอย่างผู้ชายที่เขาแต่งงานด้วย ทำอาชีพเป็นคนส่งอาหาร
ตอนนั้น เหตุการณ์นี้ทำให้หลายคนตกตะลึง เป็นที่ฮือฮาในแวดวงศิษย์เก่าอย่างมาก ไม่รู้ว่าชายหนุ่มกี่คนเมาจนหัวราน้ำ ที่งานแต่งของเสี้ยเมิ่งเหยาในวันนั้น
แน่นอน และผู้หญิงมากมายที่นับไม่ถ้วน พอได้รู้ข่าวนี้ ก็ตื่นเต้นกันเป็นวันๆ ในที่สุดก็เงามืดของเสี้ยเมิ่งเหยาก็ไม่ปกคลุมอีกต่อไปแล้ว
ตอนนั้นหวังเจียเมิงก็อิจฉาเสี้ยเมิ่งเหยาเป็นธรรมดา เพราะบรรดาหนุ่มๆที่เธอชอบ กลับไม่ชอบเธอ และยังชอบเสี้ยเมิ่งเหยาอีก เป็นเพราะเหตุนี้ เธอจึงอิจฉาเสี้ยเมิ่งเหยามานาน จนถึงจุดที่รู้สึกขยะแขยงเลยทีเดียวเชียวล่ะ
แต่ต่อมา หลังจากที่ได้ยินเรื่องที่เสี้ยเมิ่งเหยาแต่งงานกับเด็กส่งอาหาร ความรู้สึกอิจฉาก็บรรเทาลงเยอะเลย
