ูดอย่างเยือกเย็น : “พวกเธอทั้งสอง ให้นายจัดการก็แล้วกัน！”
เฉินเฟิงขมวดคิ้ว แต่ไม่พูดจาอะไร เฉิงหลงใช่ว่าตัวเขาเองจะจัดการเองไม่ได้ เขายื่นโอกาสให้กับฉินหู่ เพื่อคิดอยากจะช่วยชีวิตของฉินหู่เอาไว้
ฉินหู่อดไม่ได้ที่จะข่วนเข้าไปที่หน้า ให้เขาลงมือกับเมียของเขาเอง เขาจะลงมือจัดการได้อย่างไร แต่ว่าเขาเองก็เข้าใจ นี้เป็นเพียงโอกาสเดียวของเขา มิเช่นนั้นแม้ว่าเฉินเฟิงจะไม่ฆ่าเขา แต่เฉิงหลงก็คงไม่ปล่อยเขาไปแน่
ทันใดนั้นฉินหู่ก็กัดฟัน หยิบมีดเหน็บขึ้นมา เดินไปตรงหน้าของโจวลี่ ภายใต้แววตาที่หวาดกลัวของโจวลี่ ง้างมีดแทงลงไป หลังจากแทงเข้าไปแล้วกี่แผล โจวลี่ก็ไม่มีเสียงลมหายใจแล้ว
“ที่รัก……”หยานชุนเหมยตกใจจนสีหน้าขาวซีด ปัสสาวะไหลออกมาไม่หยุด
“ขอโทษนะชุนเหมย……”ฉินหู่สีหน้าที่สับสน ดึงมีดเหน็บขึ้นมา……
หลังจากที่ออกมาจากซื่อเม่าเทียนตู เฉินเฟิงก็ตรงไปที่โรงพยาบาลเลย
ในเวลานั้น ห้องคนไข้ หมอผู้หญิงกำลังทำความสะอาดแผลให้กับเสี้ยเมิ่งเหยา
หมอผู้หญิงรูปร่างดีมาก มองจากด้านหลัง ก้นทั้งสองข้างที่อวบอั๋นนู้นออกมา แม้ว่าจะสวมใส่เสื้อขาวหลวมๆ แต่ก็ยังคงเห็นรูปร่างที่บางเฉียบ
“โธ่ เสี้ยเมิ่งเหยา ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ ได้มาเจอแกอีกครั้ง ในโอกาสแบบนี้”หมอผู้หญิงถอนหายใจ น้ำเสียงที่แสดงออกถึงความเห็นอกเห็นใจ
“เจียเมิง ฉันไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ แกไม่ต้องกังวล”เสี้ยเมิ่งเหยายิ้มอย่างขมขื่น แพทย์หญิงหวังเจียเมิงเป็นรูมเ
