มทที่เรียนมหาวิทยาลัยรุ่นเดียวกับเธอ เสี้ยเมิ่งเหยาก็คิดไม่ถึงว่าจะบังเอิญขนาดนี้ นานๆครั้งกว่าจะเข้ามาโรงพยาบาล กลับคิดไม่ถึงว่าหมอที่รักษาให้ตัวเองจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมหาวิทยาลัยของตัวเอง
หวังเจียเมิงคิ้วเรียวสวยประดุจใบของต้นหลิว ชี้ไปที่บาดแผลที่ท้ายทอยของเสี้ยเมิ่งเหยา พูดอย่างปวดใจ : “นี้เรียกว่าไม่เป็นอะไรเหรอ？！ฉันจะบอกแกให้น่ะ บาดแผลนี้หากลึกกว่านี้อีกหน่อย ชีวิตน้อยๆของแกในวันนี้จะรักษาไว้ได้หรือไม่นั้นยังไม่รู้เลย”
“แล้วอีกอย่าง ผิวของผู้หญิงอย่างเราๆ ก็คือหน้าตาของผู้หญิง แกว่า แผลของแกนี้ หากจัดการได้ไม่ดี ทิ้งแผลเป็นเอาไว้ จะน่าเกลียดมากขนาดไหน”
“แล้วอีกอย่างเสี้ยเมิ่งเหยา ตอนที่แกอยู่มหาวิทยาลัย ก็เป็นดาวมหาลัยของเรา ผู้ชายที่ตามจีบแกในตอนนั้น เข้าแถวกันตั้งแต่เขตทางทิศเหนือยันเขตทางทิศใต้ของมหาวิทยาลัย แม้ว่าตอนนี้ แกจะแต่งงานแล้ว ก็ยังมีคนอีกมากมายที่ไล่ตามจีบแกอย่างไม่ยอมแพ้ มาหาฉันเพื่อถามถึงแก ถึงขั้นกับมีพวกที่ลุ่มหลงอย่างมาก บอกว่าขอเพียงแค่แกหย่า พวกเขาก็จะนำคณะหามเกี๊ยวทั้งแปดไปขอแกแต่งงานทันที แกว่าถ้าหากพวกเขาเห็นรอยแผลเป็นบนใบหน้าของแก พวกเขายังกล้าที่จะพูดจาแบบนี้ไหม？”
พูดมาถึงตรงนี้ ในแววตาของหวังเจียเมิงมีร่องรอยของความอิจฉา แต่สิ่งที่เธอพูดไม่ได้โกหกแม้แต่นิดเดียว แม้ว่าเรียนจบมาแล้ว 3 ปี ในมหาวิทยาลัยยังคงมีผู้ชายจำนวนที่นับไม่ถ้วนที่นึกถึงเสี้ยเม
