ิ่งเหยา พวกเขาเหล่านั้นมีทั้งลูกคนรวยและลูกข้าราชการที่หลงใหลในตัวเสี้ยเมิ่งเหยา ถึงขั้นป่วยกันเลยทีเดียว
เสี้ยเมิ่งเหยาส่ายหัวและกล่าวอย่างฝืนยิ้ม “เจียเมิง ฉันแต่งงานมา 3 ปีแล้ว แล้วอีกอย่างสามีดีกับฉันมาก ตอนนี้ฉันก็มีความสุขดี แกไปบอกพวกเขานะ ไม่ต้องให้พวกเขารอแล้ว ยังไงซะชาตินี้ฉันก็จะไม่มีวันหย่าร้างกับเขาหรอก”
“เสี้ยเมิ่งเหยาเราสองคนก็เพื่อนกันนะ แกโกหกแล้วจะได้อะไรขึ้นมาล่ะ?”หวังเจียเมิงพูดและถอนหายใจ “เสี้ยเมิ่งเหยาถ้าฉันเดาไม่ผิดนะ รอยฝ่ามือบนหน้าของแก สามีแกเป็นคนทำใช่ไหม แล้วก็บาดแผลที่ท้ายทอยของแก แกอย่าบอกนะ ว่าเป็นเพราะแกไม่ระวัง แกทำมันเอง ”
รอยฝ่ามือบนใบหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยานั้น หวังเจียเมิงเห็นตั้งแต่แรกแล้ว เห็นได้ชัดเจนมากว่าโดนตบมา บวกกับเสี้ยเมิ่งเหยามาคนเดียว เป็นธรรมชาติที่หวังเจียเมิงคิดไปถึงความรุนแรงภายในครอบครัว
“เจียเมิง ทำไมแกถึงคิดอย่างนี้ได้ล่ะ?” เสี้ยเมิ่งเหยาอึ้ง “ฉันแต่งงานกับสามีมา 3 ปี เขายังไม่เคยด่าฉันสักคำ แล้วเขาจะตบฉันได้ยังไงล่ะ?”
“จริงเหรอ?” หวังเจียเมิงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แล้วกล่าวอีกว่า “แล้วทำไมสามีไม่ไปมาโรงพยาบาลกับเธอล่ะ?”
“ก็สามีฉันไปจัดการยัยผู้หญิงคนนั้นที่ตบหน้าฉันไง” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดตามความจริง เขาไม่รู้ว่าเฉินเฟิงจัดการหยานชุนเหมยและโจวลี่ ยังไง แต่เห็นเฉินเฟิงโกรธแบบนั้น เห็นได้ชัดว่าจะไม่ปล่อย หยานชุนเหมยและโจวลี่ไม่ง่า
