ห้พร้อมทั้งพูดออกมาด้วยใบหน้าที่น้อยใจ
เมื่อเห็นท่าทางที่แย่ของหยานชุนเหมยนัยน์ตาของฉินหู่ก็ลุกเป็นไฟขึ้นมาทันที
“ที่รัก ใครทำร้ายคุณ？！” ฉินหู่ถามด้วยความโกรธ
“ไอ้เหี้ยคนนั้น เขาหักมือของฉัน！”
“แล้วก็ไอ้หมารับใช้คนนี้ เขาไม่ปกป้องฉัน แล้วมาสั่งให้ฉันหุบปากอีก！”
หยานชุนเหมยชี้ไปที่เฉินเฟิงและหวังต้าฉวน พูดอย่างอาฆาต
สีหน้าของฉินหู่ที่เคร่งขรึม มองไปที่เฉินเฟิงแวบหนึ่ง แล้วขยับสายตาไปมองที่หวังต้าฉวน
เขาจะต้องจัดการหวังต้าฉวนก่อน
ส่วนเฉินเฟิง กล้าดีมาทำกับหยานชุนเหมยแบบนี้ ได้ถูกเขาตัดสินประหารชีวิตเรียบร้อยแล้ว เขาจะต้องนำตัวกลับไปจัดการ
“ทำไมต้องด่าเมียของฉันด้วย？” ฉินหู่มองไปที่หวังต้าฉวนด้วยความเย็นชา เอ่ยถาม
ขาน้อยๆของหวังต้าฉวนสั่นคลอน ริมฝีปากที่สั่นระริก พูด : “พี่ชาย ขอโทษ……”
“เพี๊ยะ”
ฉินหู่แกว่งมีดเหน็บที่อยู่ในมือขึ้น เหวี่ยงสันมีดไปที่หน้าของหวังต้าฉวนอย่างโหดเหี้ยม
“อ๊ะ！”
หวังต้าฉวนกรีดร้องออกมา จู่ๆก็เกิดรอยกรีดแดงยาวขึ้นบนใบหน้า
“กูไม่อยากได้ยินมึงพูดคำขอโทษพวกนี้ ก็ถามว่าทำไมมึงต้องด่าเมียกูด้วย？！” ฉินหู่พูดด้วยความโมโห
“ตุ้บ”เสียงทรุดลงกับพื้น
หวังต้าฉวนคุกเข่าลงไปที่พื้น ก้มศีรษะร้องขอความเมตตา ：“พี่ชาย ไว้ชีวิตผมเถอะ ผมไม่ได้ตั้งใจ……”
ฉินหู่แสยะยิ้มอย่างน่ากลัว ใช้เท้าถีบไปที่หัวของหวังต้าฉวน หวังต้าฉวนถูกเตะจนล้มลงไปที่พื้น
ทันทีที่ฉินหู่เหยียบเข้าไปที่แขนของหวังต
