้หยานชุนเหมยลงไปกลิ้งบนพื้นหลายรอบ ใบหน้าที่แต่งหน้าเข้มๆของหยานชุนเหมย สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าว่าบวมขึ้นอย่างรวดเร็ว
หยานชุนเหมยเหม่ออยู่กับที่ รู้สึกแค่ดาวเต็มหัว หลังจากที่รู้สึกตัว ทันใดนั้นก็กรีดร้องอย่างร้อนรนและกระโจนไปหาเฉินเฟิง： “กูจะฆ่ามึง！”
เฉินเฟิงยิ้มกว้าง ตบไปอีกฝ่ามือหนึ่ง เหวี่ยงลงบนใบหน้าของหยานชุนเหมยอย่างแรง ตบฟันร่วงออกจากปากสองสามซี่
หยานชุนเหมยถูกตบล้มลงกับพื้น เริ่มร้องหาพ่อแม่แล้ว
เฉินเฟิงกลับไม่คิดที่จะปล่อยเธอไป เขาก้าวไปข้างหน้า ยกเท้าขึ้นและเหยียบหลังมือของหยานชุนเหมย
ใช้แรงขยี้！
เสียงดัง“แกะ”！
กระดูกมือของหยานชุนเหมยถูกเฉินเฟิงเหยียบละเอียด！
“โอ้ย~”
เสียงหอนที่น่ากลัวเหมือนฆ่าหมู ความเจ็บจากการแตกร้าวทำให้เส้นเลือดบนหน้าผากของหยานชุนเหมยโผล่ขึ้นมา ใบหน้าข้างหนึ่งเปลี่ยนสีเหมือนตับหมู
โจวลี่ที่อยู่ข้างๆเดิมทีก็ยังครางอยู่ แต่เห็นฉากนี้แล้ว ทันใดนั้นก็ตกใจจนฉี่ราดออกมา
โจวลี่พยายามลุกขึ้นมา คิดจะหนี
เฉินเฟิงยิ้มเยาะ กลับไม่เปิดโอกาสนี้ให้เธอ ใช้หนึ่งเท้า เตะเข้าไปที่โจวลี่หนึ่งฉาด
จากนั้นโจวลี่ก็รู้สึกได้ว่ามีเท้าใหญ่เหยียบที่หลังมือของเธอ
“ยะ….”
คำว่าอย่ายังไม่ได้ออกจากปาก ความเจ็บปวดดั่งปอดฉีกขาดแพร่ออกมาจากหลังมือ
กระดูกมือของโจวลี่ ถูกเฉินเฟิงเหยียบย่ำอย่างกะทันหัน!
นี่คือผลตอบแทนที่กล้าล่วงเกินเสี้ยเมิ่งเหยา！
ดวงตาของเฉินเฟิงโหดเหี้ยม นานแล้วที่เ
