ขาไม่ได้โกรธขนาดนี้
ตีเขาให้ตายก็คิดไม่ถึงว่า ก็แค่พาเสี้ยเมิ่งเหยาออกมาเดินช้อปปิ้ง คิดไม่ถึงว่าจะเจอกับพวกไม่รู้ผิดชอบชั่วดี
เวลานี้“เฉินเฟิง…” มาปลุกเสี้ยเมิ่งเหยาให้ตื่น
“เสี้ยเมิ่งเหยา คุณไม่เป็นไรใช่ไหม” เฉินเฟิงรีบกระโจนเข้าไปตรงหน้าเสี้ยเมิ่งเหยา อุ้มเสี้ยเมิ่งเหยาไว้ในอ้อมแขน
“ฮือฮือ เฉินเฟิง ฉันเจ็บ” ดวงตาที่สวยงามของเสี้ยเมิ่งเหยาน้ำตาไหลออกมา เธอแค่อยากซื้อกระเป๋าเท่านั้นเอง ทำไมถึงต้องมาเจอคนอย่างโจวลี่และหยานชุนเหมยนะ
หัวใจของเฉินเฟิงปวดร้าว เสี้ยเมิ่งเหยาไม่เคยได้รับความไม่เป็นธรรมขนาดนี้
“ไม่เป็นไรแล้ว ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้” เฉินเฟิงหายใจเข้าลึกๆ พูดว่า จากนั้นเขาก็มองไปที่หยานชุนเหมยและโจวลี่ที่ยังคงคร่ำครวญอยู่ที่พื้น สายตาเต็มไปด้วยความอำมหิต！
นังสารเลวสองคนนี้ สมควรตาย！
“ตึ่งๆๆๆ”
ขณะนี้ ชายในชุดสูทสีดำวิ่งเข้ามาพร้อมกับกลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
เหตุการณ์ที่นี่ เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ดึงดูดความสนใจของทางห้างสรรพสินค้า
ชายในชุดสูทสีดำเป็นผู้จัดการเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของห้างสรรพสินค้า หวังต้าฉวน
หวังต้าฉวนเพิ่งเข้ามาในร้าน ฉันเห็นโจวลี่และหยานชุนเหมยนอนร้องครวญครางอยู่ที่พื้น ท่าทางของสองคนนั้นน่าอนาถ หน้าบวมเหมือนหัวหมู หลังมือมีเลือดไหลซิบๆ
เห็นได้ชัดว่า คนที่ทำคือเฉินเฟิง
หวังต้าฉวนสายตาที่โมโหทันใดนั้นก็มองไปที่เฉินเฟิง
เรื่องใหญ่ขนาดนี้เกิดข
