บทที่ 104 โกรธจัด
ตัวโจวลี่เองมองความอิจฉาของสาวมั่นออก ดังนั้นเขาจึงรีบพูดกับเสี้ยเมิ่งเหยาว่า： “ขอทางหน่อยๆ คุณขวางทางอยู่”น้ำเสียงมีความรำคาญ
ในใจของโจวลี่รู้ดี เวลานี้ เธอต้องทำตัวดีต่อหน้าสาวมั่นคนนี้ เพื่อเอาใจสาวมั่นคนนี้ ค่าคอมเดือนนี้ของเธอ ยังต้องพึ่งสาวมั่นคนนี้ สำหรับเสี้ยเมิ่งเหยา สวยก็สวยหรอก แต่เพื่อยอดขาย ขออภัยด้วย ไสหัวไปไกลๆได้ยิ่งดี
เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้วงามดั่งกับกิ่งหลิวของเธอ ตัวเองก็ไม่ได้ขวางทางนิ?
“ลูกค้าท่านนี้ รบกวนหลีกทางหน่อยได้ไหม?” น้ำเสียงของโจวลี่เพิ่มความรำคาญยิ่งขึ้น ในฐานะที่เป็นพนักงานขาย เธอเกลียดที่สุดประเภทที่แค่ดูไม่ซื้อ
“ฉันกำลังดูกระเป๋าใบนี้อยู่” แม้ว่าในใจของเสี้ยเมิ่งเหยาจะไม่พอใจเท่าไหร่ แต่ก็ได้อธิบายด้วยความอดทน
“ดูกระเป๋าอะไร? คุณซื้อไหวเหรอ?” โจวลี่ประชดออกไปอย่างดูถูก ชุดที่เสี้ยเมิ่งเหยาใส่นั้นแม้ว่าจะดูแพงกว่าเฉินเฟิงมานิดหน่อย แต่รวมๆกันแล้วก็คงไม่กี่พันหยวน เดิมทีก็ไม่เหมือนผู้หญิงที่จะซื้อ Pradaได้
“คุณหมายความว่าไง?” ครั้งนี้สีหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยาก็จมลง นิสัยของเธอก็ดีนะ แต่ก็ไม่ดีพอที่จะทนให้ผู้คนเยาะเย้ยโดยที่ไม่แยแส
“ความหมายของฉันคุณไม่ชัดเจนเหรอ? โจวลี่สองมือกอดอก ประชดไปอีกว่า： “คุณกับแฟนจนๆของคุณคนนั้น ยังเป็นแค่นักเรียนมั้ง? นักเรียนสองคน คิดจะซื้อPrada ต่างจากคางคกที่อยากกินเนื้อหงส์ยังไง?
“ตอนนี้ที่คุณดูก็คือFeth
