i Pradaสีแดง ราคาคือ99999 คุณจะเอาอะไรมาซื้อ? คุณจะอาศัยแฟน…ของคุณซื้องั้นเหรอ? เขาหนีไปนานแล้ว！”
เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้ว ตอนนี้เธอถึงรู้ตัวว่าเฉินเฟิงไม่อยู่แล้ว แต่คาดว่าคงออกไปเข้าห้องน้ำ เฉินเฟิงไม่ใช่คนประเภทที่จะหนี แต่ว่าพนักงานขายคนนี้ ทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาโมโหมาก
“คุณรู้ได้ไงว่าฉันซื้อไม่ไหว?！” เสี้ยเมิ่งเหยาเหลือบมองโจวลี่พูดอย่างเหยียดหยาม ไม่ได้อยากแย่งกระเป๋าแต่ไม่ยอมโดนดูถูก แม้ว่ากระเป๋าใบนี้ราคาจะแพงไปหน่อย แต่ครั้งนี้เธอจะรักษาโรคที่ชอบดูถูกคนของโจวลี่ให้ได้
“เหอะๆ ถ้าคุณซื้อไหว ฉันจะเอาไม้ถูพื้นนี่กินให้ดู！” เสียงพูดประชดของโจวลี่ดังขึ้น
“ได้ รูดบัตร！”เสี้ยเมิ่งเหยายิ้มเยาะเย้ย หยิบบัตรเอทีเอมออกจากกระเป๋า ในนั้นมีหนึ่งล้าน ครั้งที่แล้วกู้ตงเชินจ่ายเพื่อเป็นการขอโทษมา 1.5 ล้าน ใช้ซื้อรถไปห้าแสน ยังเหลือหนึ่งล้าน
“บัตรนี้ของคุณมีเงินเหรอ? อย่าเอาบัตรไม่มีเงินมาขู่คนอื่นซิ”ครั้งนี้โจวลี่เริ่มไม่กระวนกระวายแล้ว เธอแค่อยากจะยั่วโมโหเสี้ยเมิ่งเหยาเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าเสี้ยเมิ่งเหยาจะเอาบัตรเอทีเอมออกมาจริงๆ ถ้าในบัตรนี้มีเงินอยู่ล่ะ หรือว่าจะให้เธอกินไม้ถูพื้นจริงๆ?
“มีหรือไม่มีเงิน คุณลองดูก็รู้แล้ว”เสี้ยเมิ่งเหยานั่งนิ่งๆตกเบ็ดแล้ว เดิมทีด้วยนิสัยของเธอแล้ว คงไม่คิดเล็กคิดน้อยกับโจวลี่ แต่โจวลี่ไม่ควร ไม่ควรด่าเฉินเฟิงว่าไอ้คนจนๆ
ครั้งนี้ทำให้โจวลี่ทำอะไรไม่ถูก เธอไม่กล
