บทที่ 102 จะมีเงินเท่าไหร่กันเชียว
ว่ากันว่ารถคือแฟนคนที่สองของผู้ชาย มีผู้ชายหลายคน เห็นรถสำคัญกว่าแฟนอีก ปกติแม้แต่ยืมก็ไม่ยอมให้ยืมด้วยซ้ำ อย่าว่าปล่อยเช่าเลย
“ฉันก็ขาดแคลนจริงๆ ถึงยังไงเสื้อผ้าทั้งตัวฉันรวมกันแล้ว ก็ไม่เกินสองร้อยหยวน”เฉินเฟิงพูดเบาๆ
“พี่ชาย เมื่อกี้ผมแค่ล้อเล่นน่ะ คุณอย่าเอามาใส่ใจเลย” หลิ่วจื่อหอางยิ้มด้วยความโกรธ เห็นได้ชัดว่าเฉินเฟิงกำลังประชดเขา ว่าพวกตาสุนัขที่ชอบดูถูกคน แต่เขาไม่กล้าโต้ตอบ
“อ่อ” เฉินเฟิงตอบกลับอย่างไร้อารมณ์ จากนั้นสายตาก็มองไปที่เสี้ยเมิ่งเหยาและสวีเฟยหรง ยิ้มแล้วพูดว่า ： “ไปกันเถอะ”
“อืม”เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเบาๆ คนขับรถวัยกลางคนเดินมาเอากระเป๋า ใส่สัมภาระท้ายรถ
เหยียบคันเร่ง โรลส์รอยซ์สีดำคำรามออกไป เหลือเพียงสองพี่น้องที่อึ้งอยู่อย่างว่างเปล่า
“หลิ่วจื่อหอาง นายมันโง่จริงๆ！” หลิ่วอีอีมองหลิ่วจื่อหอางแวบหนึ่ง กัดฟันด่า ความสัมพันธ์ของเธอกับเฉินเฟิงยังไม่ได้ดีขึ้นเลย สุดท้ายไอ้โง่หลิ่วจื่อหอางคนนี้กลับไปประชดประชันเฉินเฟิง
“พี่ พี่ด่าผมทำไมเนี่ย ไอ้หมอนั่นมีเงินเท่าไหร่กันเชียว? รถหรูอย่างโรลส์รอยซ์ บ้านเราก็ไม่ใช่ว่าจะซื้อไม่ไหว” หลิ่วจื่อหอางตะโกนอย่างไม่ยอมแพ้ออกมา จริงอยู่ที่ตระกูลหลิ่วสามารถซื้อโรลส์รอยซ์สองกว่าล้านได้ แต่หลิ่วจื้อโจวไม่มีทางซื้อแน่ เพราะว่าสูงส่งเกินไป ความสามารถของตระกูลหลิ่วไม่ได้สูงส่งขนาดนั้น
“มีเงินเท่าไหร่
