ี้รู้จักกลัวแล้วเหรอ?” หลิ่วอีอีมองหลิ่วจื่อหอางอย่างโหดเหี้ยม
“พี่ ผมตาไม่มีแวว ผมตาสุนัขชอบดูถูกคน พี่ต้องช่วยผมนะ” หลิ่วจื่อหอางใกล้จะร้องไห้ออกมาแล้ว ถ้ารู้ว่าเฉินเฟิงมีภูมิหลังที่ค้ำฟ้าเร็วกว่านี้ ตีเขาตายเขาก็ไม่กล้าเยาะเย้ยเฉินเฟิง
“นายคิดว่าคนอื่นเขาจะใจแคบเหมือนนายเหรอ?” หลิ่วอีอียิ้มอย่างเหยียดหยาม พูดว่า： “ไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างนาย คนอื่นเขาขี้เกียจจะมาสนใจ！”
หลิ่วจื่อหอางเลือดขึ้นหน้า คำพูดนี้ของหลิ่วอีอีความหมายชัดเจนมาก เฉินเฟิงขี้เกียจที่จะคิดเล็กคิดน้อยกับเขา เมื่อคิดถึงตัวเองก่อนหน้านี้เหมือนกับตัวตลก กระโดดขึ้นๆลงๆต่อหน้าคนอื่นเขา หลิ่วจื่อหอางก็อดไม่ได้ที่จะตบตัวเองสักสองสามฉาด
“กลับบ้านเถอะ กลับบ้านไปแล้วจะดูว่าต่อไปพ่อจะจัดการนายยังไง！” หลิ่วอีอีจ้องมองหลิ่วจื่อหอางและพูดด้วยความโกรธ เรื่องที่หลิ่วจื่อหอางล่วงเกินเฉินเฟิง จะต้องบอกกับหลิ่วจื้อโจว แม้ว่าเมื่อกี้จะเห็นเฉินเฟิงท่าทางแบบนั้น ที่ขี้เกียจคิดเล็กคิดน้อยกับหลิ่วจื่อหอาง แต่เธอต้องเตรียมรับมือในกรณีที่ไม่คาดคิด”
หลิ่วจื่อหอางพยักหน้าแต่โดยดี ในใจกลับอยากรู้อยากเห็นเรื่องภูมิหลังของเฉินเฟิง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันกับทายาทเศรษฐีในจินหลิง
“เฉินเฟิง รถนี่เอามาจากไหน?
เสี้ยเมิ่งเหยาที่นั่งอยู่เบาะหลังอดไม่ได้จึงถาม แม้ว่าเธอไม่รู้เรื่องรถ แต่จากสายตาของหลิ่วจื่อหอางเมื่อกี้ ก็ดูออกว่า ร
