นขณะนี้ ทั้งหมดตกอยู่กับเฉินเฟิงที่ไร้ความรู้สึก ยังมีเสี้ยเมิ่งเหยาและสวีเฟยหรงที่อยู่ข้างๆเฉินเฟิง ยังดึงดูดความสนใจของเธอเป็นอย่างมาก
“พี่?” หลิ่วจื่อหอางไม่พอใจเล็กน้อย พี่สาวของตัวเองคนนี้ ปกติไม่ใช่เป็นคนร่าเริงหรอกเหรอ ทำไมวันนี้เห็นหน้าปุ๊บก็เหม่อลอยปั๊บ
“อ่อ” หลิ่วอีอีในที่สุดก็เรียกสติกลับมา แต่ยังมีความผิดปกติเล็กน้อย ครั้งที่แล้วท่าทีของเฉินเฟิงที่มีต่อเธอไม่ได้สนิทสนมอะไรกันเลย นอกจากนี้ยังมีสาวงามอีกสองคนที่อยู่ข้างๆเฉินเฟิงที่สวยกว่าเธอมาก เธอไม่กล้าแม้แต่จะทักทายเฉินเฟิง
“พี่ ทำไมพี่ไม่ให้คนขับรถขับโรลส์รอยซ์ที่บ้านคันนั้นมา? ปอร์เช่รถเก่าๆแบบนี้ ยังจะขับได้เหรอ?” รถเก่าๆที่หลิ่วจื่อหอางพูดมานั้น แต่ในน้ำเสียงกลับแฝงด้วยความรู้สึกโอ้อวด เพราะกลัวว่าคนอื่นไม่รู้ว่า ที่บ้านเขายังมีโรลส์รอยซ์
“โรลส์รอยซ์พ่อขับไปข้างนอก” หลิ่วอีอีตอบโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้น สายตาของหลิ่วอีอีหันไปมองเฉินเฟิงสามคนนั้นอีกครั้ง ถามลองเชิงไปว่า: “จื่อหอาง พวกเขาเป็น…..เพื่อนนายเหรอ?”
“เพื่อน?” หลิ่วจื่อหอางหัวเราะออกมา พูดว่า： “พี่ ผมไม่มีเพื่อนที่เสแสร้งเก่งขนาดนี้”
“จื่อหอาง นาย….หมายความว่าไง?” สีหน้าของหลิ่วอีอีเปลี่ยนทันที ถามแห้งๆ เธอฟังน้ำเสียงของหลิ่วจื่อหอางที่ประชดประชันออก น้องชายหน้าโง่ของตัวเอง คงไม่ใช่ล่วงเกินเฉินเฟิงแล้วเหรอ?
“พี่ พี่ไม่รู้เหรอ เมื่อกี้มีไอ้โง่ ทั้งเนื้อทั้งตัวใ
