ส่เสื้อผ้ารวมกันแล้วไม่ถึงสองร้อยหยวนด้วยซ้ำไม่คิดว่าเมื่อเข้ามาในสนามบิน ก็โม้กับผมว่าเขามีคนขับรถ สุดท้ายผมออกมาปุ๊บ อย่าว่าแต่รถเลย ไม่มีเหี้ยอะไรสักอย่าง พี่ พี่ว่าคนนี้น่าตลกไหม?” หลิ่วจื่อหอางเบะปากพูด
ตลกไหม สายตาของหลิ่วอีอีหวาดกลัว เธอรู้สึกว่าไม่ตลกเลยสักนิด ตอนนี้ในสายตาของเธอแล้วเฉินเฟิง ก็คือตัวแทนของคำว่าปีศาจ หลิ่วจื่อหอางไอ้โง่นี่ ไม่คิดว่าจะกล้าพูดว่าเฉินเฟิงตลก
“พี่ พี่ทำไมไม่พูดอะไรล่ะ?” หลิ่วจื่อหอางตะลึง สีหน้าของพี่สาว ทำไมดูเหมือนหวาดกลัวเล็กน้อย?
เสี้ยเมิ่งเหยาก็รู้สึกว่าไม่ปกติ ในฐานะผู้หญิง สัญชาตญาณของเธอแม่นยำมาตลอด เธอเห็นสายตาของหลิ่วอีอีที่มองเฉินเฟิง กลัวว่า ระหว่างสองคนนี้ จะต้องมีอะไรแน่นอน
ทันใดนั้นเสี้ยเมิ่งเหยาก็ไม่สบายใจนิดหน่อย เฉินเฟิงเพิ่งมาจินหลิงวันเดียว ไม่ใช่ว่ามีใครมายั่วยวนเข้าแล้วเหรอ
ในความเป็นจริง เฉินเฟิงในเวลานี้ก็มึนตึ๊บ ทำไมไปที่ไหนก็เจอกับยัยโง่นี่ ตอนนี้เฉินเฟิงกำลังคิดทำไงถึงจะสลายเหตุการณ์ตรงหน้าได้
รถโรลส์รอยซ์สีดำคันหนึ่งหมายเลขทะเบียนคือ b8888 สีทองขับมา
“โอ้โฮ รถโรลส์รอยซ์แปดสีตัว?” หลิ่วจื่อหอางเบิกตาโต ตกตะลึงไปทั้งหน้า เขาคุ้นเคยกับโรลส์รอยซ์เป็นอย่างดี เพราะที่บ้านของตัวเองมีหนึ่งคัน แต่คันที่บ้านนั้น เป็นเพียงรุ่นธรรมดา เพียงแค่ห้าล้านกว่าเท่านั้น
แต่คันที่อยู่ตรงหน้านี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสี หรือว่าสเปคเครื่อง สูงๆท
