ั้งนั้น ราคาตลาดเริ่มต้นที่ 12 ล้าน และยังไม่มีขายในตลาด จินหลิงมีรถหรูขนาดนั้นได้ยังไง? อีกทั้งดูที่เลขทะเบียน ยังเป็นแปดสี่ตัวอีก เพียงแค่เงินซื้อป้ายทะเบียน ก็สามารถซื้อเฟอร์รารีระดับไฮเอนด์ได้คันหนึ่ง
หลิ่วจื่อหอางอิจฉามาก ถ้าเขาสามารถเป็นเจ้าของรถหรูคันนี้ ผู้หญิงแบบไหนจะไม่เข้าหา?
ความคิดนี้เกิดขึ้นในใจของหลิ่วจื่อหอางเพียงไม่ถึงครึ่งวินาที หลิ่วจื่อหอางก็พบว่า โรลส์รอยซ์ หยุดอยู่ตรงหน้าตัวเอง!
“พี่ รถคันนี้ของบ้านเราเหรอ?！” หลิ่วจื่อหอางหายใจอย่างหนัก ถามด้วยความตื่นเต้น เขาเพิ่งจะคิดว่าจะเป็นเจ้าของโรลส์รอยซ์รุ่นนี้ สุดท้ายพริบตาเดียว โรลส์รอยซ์หยุดอยู่ตรงหน้าเขาจริงๆ
พอได้ยินคำนี้ หลิ่วอีอีรู้สึกอับอายมากจนอยากจะมุดดินหนี ตาไหนของนายที่เห็นว่ารถคันนี้เป็นของที่บ้าน?
ไม่รอให้หลิ่วอีอีพูด หลิ่วจื่อหอางก็เดินไปโรลส์รอยซ์ เตรียมที่จะสังเกตรถคันนี้ ที่เป็นโรลส์รอยซ์ของ‘ตัวเอง’
ทันใดนั้น ประตูรถเปิดออก
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่เหงื่อไหลท่วมหัวออกมา วิ่งผ่านหน้าของหลิ่วจื่อหอางไป วิ่งเหยาะมาที่หน้าเฉินเฟิง พูดด้วยใบหน้าที่หวาดกลัว： “นายเฉิน ต้องขออภัยจริงๆ เมื่อกี้ผมปวดท้อง….”
ตูม!
นายเฉิน？！！
สามคำนี้เหมือนกับฟ้าผ่ายังไงอย่างงั้น ในสมองของหลิ่วจื่อหอางเริ่มระเบิด ฝีเท้าของหลิ่วจื่อหอางหยุดลงทันที ประโยคต่อมาที่คนขับพูดเขาฟังไม่ชัดเจนแล้ว เขาได้ยินแค่คำนี้ นายเฉิน！
“ไม่เป็นไร”เฉินเฟิ
