บทที่ 100 พี่ชาย รถพี่ล่ะ
ทันทีที่สายตาของหลิ่วจื่อหอาง ตกลงไปยังเรือนร่างของเสี้ยเมิ่งเหยาอีกครั้ง เขารู้สึกว่าเสี้ยเมิ่งเหยาดูเหมือนจะเข้าถึงได้มากกว่าสวีเฟยหรงหน่อย ดังนั้นหลิ่วจื่อหอาง จึงหันหน้าไปหาเสี้ยเมิ่งเหยา “พี่สาวทั้งสองจะไปไหนเหรอครับ คนขับรถที่บ้านกำลังจะมาถึง ผมให้เขาไปส่งพวกพี่ๆได้นะ”
“ไม่ต้องหรอก สามีของฉันกำลังมา” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอย่างเยาะเย้ย
นัยน์ตาของหลิ่วจื่อหอางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ มีสามีแล้วยังจะแรดอะไรอยู่ตรงนี้
ในตอนนี้ เฉินเฟิงก็เดินเข้ามา
“เมิ่งเหยา” แม้ห่างกับเสี้ยเมิ่งเหยาไม่ถึงวัน แต่เฉินเฟิงรู้สึกเหมือนห่างกันนานนับเดือน
“ที่รัก” เสี้ยเมิ่งเหยาหน้าแดง กระโดดเข้าไปกอดในอ้อมแขนของเฉินเฟิง กอดเฉินเฟิงไว้แน่น
เฉินเฟิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ทำไมวันนี้ถึงเรียกว่าที่รัก
ความอิจฉาริษยาพรั่งพรูออกมาจากสายตาของหลิ่วจื่อหอาง ดูชุดที่เฉินเฟิงสวมใส่ เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกจนๆ ไอ้คนจนแบบนี้มีสิทธิ์อะไรถึงได้แต่งงานกับสาวสวย เป็นภรรยา
“ทำไมเฟยหรงมาที่นี่ด้วยล่ะ?” เฉินเฟิงหันไปถามสวีเฟยหรง
“ฉัน….ฉันไม่วางใจพ่อกับแม่ ก็เลยแวะมาดู” สวีเฟยหรงหยุดครู่หนึ่งแล้วพูด
“เรื่องคุณลุงคุณป้า ผมให้คนที่ไว้ใจได้ไปถามแล้ว เร็วๆนี้คงจะมีความคืบหน้า” เฉินเฟิงพูดยิ้มๆ เขาไม่ได้คิดที่จะบอกความจริงกับสวีเฟยหรง เพราะถึงบอกไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรอยู่ดี มีแต่จะทำให้สวีเฟยหรงเป็นห่วง
“รบกวนคุณแล้ว” สวี
