บทที่ 97 ความน่ากลัวของจอมยุทธ์
“ตอนนี้รู้จักวิงวอนขอร้องคนอื่นแล้ว ？ เมื่อกี้ไม่ใช่ว่าจองหองเหรอ？”เฉินเฟิงยกมุมปากขึ้นด้วยรอยยิ้มที่เย้ยหยัน หลี่ชิวเยี่ยน คนนี้ เมื่อเดินเข้ามา ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็เดินเข้ามาอยากจะตบตัวเองหนึ่งฉาด แสดงความจองหองออกมาอย่างมากเลยทีเดียว
หลังจากที่ได้รู้ฐานะของเขาแล้ว กลับคุกเข่าลงเหมือนสนุขที่วิงวอนขอความเมตตา
เฉินเฟิงไม่พอใจอย่างมากเลยจริงๆ พวกที่เห็นผู้ที่อ่อนแอก็จะอาละวาดใช้ความรุนแรง เมื่อเจอคนที่แข็งแกร่งกว่าก็ร้องเรียกหาพ่อแม่
“ฉัน……”
หลี่ชิวเยี่ยนได้แต่รับปากค่ะๆลูกเดียว ก้มหน้าไม่กล้าพูดจาอะไร
“หักแขนของเขาอีกข้างนึง เพิ่มความจำให้เขา” เฉินเฟิงพูดเบาๆ
“ครับ คุณชายเฉิน” หยางไท่พยักหน้าด้วยความเคารพ แต่กลับรู้สึกว่าเฉินเฟิงค่อนข้างมีความเมตตา ถ้าเปลี่ยนมาเป็นจัดการเขา เกรงว่าจะต้องการชีวิตของไป๋กว่างยี่
“ไม่ได้！นายจะทำแบบนี้ไม่ได้！นายอยากจะหักแขนลูกชายของฉันละก็ เว้นแต่จะฆ่าฉันก่อน！เมื่อเห็นหยางไท่เข้ามาจริงๆ หลี่ชิวเยี่ยนก็ร้อนใจขึ้นในทันที เหมือนกับมนุษย์ป้าที่ปากร้าย ปกป้องไป๋กว่างยี่ไว้”
“ไสหัวออกไป” เสียงที่เย็นชาของหยางไท่ หลี่ชิวเยี่ยนกล้ามาปากร้ายต่อหน้าของตัวเอง มองผิดคนแล้ว เขาคือหยางไท่ไม่ตกหลุมอุบายนี้
“ฉันไม่！ความสามารถของนายแม้แต่เราสองแม่ลูกก็ฆ่าได้！หลี่ชิวเยี่ยนปกป้องไป๋กว่างยี่อย่างแน่วแน่ อำนาจตระกูลหลี่ของเธอก็ไม่น้อยเลยทีเดียว
