เธอยังไม่เชื่อว่า หยางไท่กล้าที่จะฆ่าพวกเธอสองแม่ลูกต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้”
“คุณคิดว่าผมไม่กล้าจริงๆใช่ไหม？！” สีหน้าของหยางไท่ขาวซีด กัดฟันพูด หลี่ชิวเยี่ยนทำอย่างนี้ ทำให้เขาเสียหน้าต่อหน้าเฉินเฟิงแล้ว เจ้าชายแห่งหนานจิงผู้สูงส่ง แม้แต่มนุษย์ป้าปากเสียๆก็รักษาไม่หาย
“นายก็ฆ่าสิ！นายก็ฆ่าพวกเราสองคนแม่ลูกเลย ถึงยังไงฉันก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว！หลี่ชิวเยี่ยนนำเอากลอุบายตีโพยตีพายโวยวายหาเรื่องที่ใช้กับไป๋จิ่วหลิงที่บ้านมาใช้ เริ่มเรียกร้องหาพ่อแม่”
เมื่อสีหน้าของหยางไท่เยือกเย็น สายตาฉายแววความอำมหิตออกมา
ในเมื่อคุณอยากตาย งั้นก็โทษผมไม่ได้แล้ว
“คุณชายหยาง！” ในเวลานี้ ไป๋จิ่วหลิงที่ไม่พูดไม่จาอะไรสักคำก็ถึงกับทรุดคุกเข่าลงกับพื้นแล้ว
“คุณชายหยาง ปล่อยพวกเธอสองคนไปเถอะ” ไป๋จิ่วหลิงพูดอย่างถอนหายใจ “เป็นความผิดของผม เป็นผมเองที่ไม่ดูแลคนพวกนี้ให้ดี เป็นเพราะผมยอมชิวเยี่ยนเกินไป จนกระทั่งทำให้พวกเธอเข้ามาสู่ภัยพิบัติที่หายนะเช่นนี้”
“คุณชายหยางไม่พอใจตรงไหน ก็มาทำที่ผมเถอะ”
“ลุงไป๋ คุณกำลังบีบบังคับผมเหรอ？” หยางไท่ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ที่จริงแล้วไป๋จิ่วหลิงเป็นหัวหน้าตระกูลไป๋ ในสถานะตรงนั้นของเขา ถึงแม้ว่าจะเป็นเขา ก็ไม่กล้าที่จะทำอะไรไป๋จิ่วหลิงจริงๆ
ไป๋จิ่วหลิงส่ายหน้า พูด “คุณชายหยาง ผมไม่ได้บีบบังคับคุณ และผมก็ไม่กล้าบีบบังคับคุณ เลี้ยงดู แต่ไม่อบรมสั่งสอน เจ้าเด็กนี้ทำผิดไปแ
