ล้ว ผมในฐานะพ่อ ก็มีส่วนที่ต้องรับผิดชอบ ครั้งนี้ ให้ผมรับผิดแทนเขาเถอะ”
หยางไท่สีหน้าค่อนข้างดูไม่ดี ไม่ต้องสงสัยเลย เป็นเพราะไป๋จิ่วหลิงทำให้เขาลำบากใจ
“ช่างมันเถอะ ปล่อยพวกเขาไปเถอะ” ในเวลานี้ เฉินเฟิงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง พูดกล่าวออกมา
“ออกไป？”
ทั้งสามคนของตระกูลไป๋ต่างพากันตกตะลึงแล้ว ทำไมจู่ๆเฉินเฟิงถึงยอมปล่อยพวกเขาไป？
“คุณชายเฉิน？” หยางไท่มองไปที่เฉินเฟิงด้วยความสงสัย ทำไมเฉินเฟิงถึงต้องตัดสินใจทำแบบนี้
“ไปกันเถอะ หลังจากนี้อย่าให้ฉันเห็นพวกคุณที่จินหลิงอีก” เฉินเฟิงก็ไม่ได้พูดอธิบายอะไร สะบัดมือไล่ให้ออกไปเลย
ความจริงนั้น เฉินเฟิงเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไปแล้ว เพียงแค่จู่ๆก็คิดถึง ช่วงเวลาเหล่านั้นที่ตัวเองและแม่อยู่ที่บ้านของตระกูลเฉิน
เหมือนกับตอนนี้ เขาและแม่ถูกคนรังแก แต่ที่ไม่เหมือนกันก็คือ หลี่ชิวเยี่ยนสองแม่ลูกกลับมีคนออกมาปกป้อง คนที่ออกมาปกป้องพวกเธอ คือพ่อ และก็เป็นสามีด้วย
แต่ตัวเองและแม่ กลับไม่มี
คนที่สมควรจะปกป้องพวกเขานั้น ตั้งแต่เขาเกิดในตอนนั้น ก็ไม่เคยเห็นอีกเลย
ดังนั้นเมื่อเห็นความรักที่จริงใจของไป๋จิ่วหลิง เฉินเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะใจอ่อน
“ขอบคุณคุณชายเฉิน！ไป๋จิ่วหลิงโค้งคำนับพร้อมกล่าวขอบคุณด้วยความจริงจัง”
“ขอบคุณคุณชายเฉิน！” ไป๋กว่างยี่และหลี่ชิวเยี่ยนลุกหลีลุกลนกันเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าของเฉินเฟิง แม้ว่าจะไม่รู้ว่า ทำไมจู่ๆเฉินเฟิงยอมปล่อยพวกเขาไป แต่อย
