บทที่ 96 จะปล่อยเหรอ
ไป๋จิ่วหลิงที่อยู่อีกฝั่งถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ความกังวลในใจของเขายิ่งรุนแรงมากขึ้น เขามักจะรู้สึกว่า ตัวเองมองข้ามอะไรไป เฉินเฟิงคนนั้น ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
ในเวลานี้ เสียงโทรศัพท์ของหลี่ชิวเยี่ยนดังขึ้น
“ลูก เป็นเบอร์โทรของลุงหลี่ สงสัยเขาน่าจะจับไอ้เหี้ยนั่นได้แล้ว” หลี่ชิวเยี่ยนมองไปที่เบอร์โทรศัพท์ที่แสดงขึ้นแวบหนึ่ง พูดแล้วยิ้มด้วยความภูมิใจ
“แม่ รีบรับสิ บอกให้ลุงหลี่รีบพาไอ้เหี้ยนั่นกลับมา!” ไป๋กว่างยี่พูดอย่างดีใจ เขาอดทนรอไม่ไหวแล้วอยากจะเห็น ท่าทางที่เฉินเฟิงคุกเข่าและร้องขอความเมตตา
“ได้ได้ได้ แม่รับเดี๋ยวนี้เลย” หลี่ชิวเยี่ยนยิ้มพร้อมกดรับโทรศัพท์
“หลี่ชิวเยี่ยน!” เสียงพูดขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเกลียดชังของหลี่ชวนดังออกมา
“หลี่ชวน ทำไมถึงยังไม่นำตัวไอ้เหี้ยนั่นกลับมาอีก ลูกชายของฉันกำลังรอที่จะหักกระดูกเขาอยู่น่ะ” หลี่ชิวเยี่ยนฟังไม่เข้าใจแม้แต่นิด น้ำเสียงของหลี่ชวนที่ผิดปกติ ยังคงพูดอย่างมั่นใจเช่นเคย
หลี่ชวนโกรธจนต้องกัดฟัน ยังจะให้ลูกของคุณมาหักกระดูกคนอื่นอีก กระดูกของลูกชายคุณก็โดนหักเกือบหมดแล้ว
“หลี่ชิวเยี่ยน ตอนนี้คุณรีบมาที่โรงแรมจินหลิงหน่อย” หลี่ชวนยับยั้งความโกรธไว้ในอก พูดอย่างสงบนิ่ง
“ไปทำอะไรที่โรงแรมจินหลิง?ฉันต้องอยู่โรงพยาบาลคอยดูแลกว่างยี่น่ะ นายพาเขากลับมาเลย” หลี่ชิวเยี่ยนพูดสั่งอย่างมีเหตุผล
หลี่ชวนกัดฟันเสียงเบาๆ พูด “ผมไม่อย