ากไปโรงพยาบาล คุณพาลูกชายของคุณมา ไม่งั้นผมก็จะปล่อยเขาไปแล้ว！”
หลังจากพูดจบ หลี่ชวนก็วางสายแล้ว เขาเองก็ไม่สามารถบอกหลี่ชิวเยี่ยนได้ ว่าขาของเขาก็โดนตีจนหักแล้ว ทำอย่างนั้นหลี่ชิวเยี่ยนก็จะพาไป๋กว่างยี่หนีไปโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว
“อะไรนะ？จะปล่อยคนไป？！หลี่ชวน นายหมายความว่ายังไง นายไม่อยากทำแล้วงั้นเหรอ？” หลี่ชิวเยี่ยนเสียงพูดดังลั่น
“ตู๊ดๆๆๆ”
เมื่อเห็นหลี่ชวนกล้าดีวางสายตัวเอง หลี่ชิวเยี่ยนก็หน้าซีดด้วยความโกรธในทันที
“แม่ เกิดอะไรขึ้น？หรือว่าคุณลุงหลี่ทำงานพลาดงั้นเหรอ？” ไป๋กว่างยี่พูดถามอย่างเป็นกังวล
หลี่ชิวเยี่ยนส่ายหน้า พูด “น่าจะไม่มีปัญหา แต่ว่าหลี่ชวนไอ้แก่นั่น ให้แม่พาลูกไป ไม่เช่นนั้นเขาจะปล่อยไอ้เหี้ยนั่นไป”
“ได้ งั้นไปโรงแรมกัน ถึงยังไงวันนี้ผมก็จะต้องจัดการไอ้เหี้ยนั่นให้ตาย” ไป๋กว่างยี่พูดและกัดฟันด้วยความเกลียดชัง เขาไม่ได้คิดถึงความเป็นไปได้ที่หลี่ชวนอาจจะทำงานพลาดเลย
“อย่าไป！เขาอาจจะโดนเฉินเฟิงคุมตัวไว้” กลับเป็นไป๋จิ่วหลิง ที่ตระหนักถึงเรื่องที่ค่อนข้างผิดปกติเหล่านี้ พูดเตือนออกมา
ไป๋จิ่วหลิงไม่พูดยังดีซะกว่า เมื่อพูดออกมาแล้ว ยิ่งทำให้หลี่ชิวเยี่ยนไม่สบายใจอีก
“ไป๋จิ่วหลิง ถ้าคุณกลัว คุณจะไม่ไปก็ได้น่ะ เราสองคนแม่ลูกไปเองก็ได้ ถึงอย่างไรลูกชายของเราก็ไม่ได้คาดหวังให้คุณมาเป็นพ่อ” หลี่ชิวเยี่ยนพูดเย้ยหยัน
“โมโหแบบไร้เหตุผล！คุณก็ลองคิดๆดู ถ้าหากหลี่ชวนทำสำเร็จ
