แล้วจริงๆ ทำไมถึงไม่พาเขามา และยังต้องให้พวกคุณไปหาอีกงั้นเหรอ？” ไป๋จิ่วหลิงพูดถามด้วยความโมโห
“เหอะ คุณหมายความว่าหลี่ชวนทรยศฉันเหรอ？” หลี่ชิวเยี่ยนหัวเราะอย่างเหยียดหยาม พูด “ไม่รู้จริงๆว่าคุณคิดได้ยังไง ตระกูลหลี่เลี้ยงหลี่ชวนมากว่าสามสิบกว่าปีแล้ว เอาเขามาฝึกหมิงจิ้งตั้งแต่ขั้นต้น เลี้ยงดูมาจนถึงฝึกหมิงจิ้งขั้นสูงสุดหลายปีมานี้ตระกูลหลี่ต้องใช้เงินอย่างมากมายในการฝึกฝนตัวเขา มูลค่ากว่าสามถึงสี่ร้อยล้าน！ หากเขากล้าทรยศตระกูลหลี่ของฉัน จะต้องเผชิญกับยอดฝีมือคนอื่นๆของตระกูลหลี่ไล่ฆ่า ในเวลานั้นจุดจบของเขามีเพียงอย่างเดียว นั้นก็คือตาย！”
“แต่……”
ไป๋จิ่วหลิงยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลี่ชิวเยี่ยนกลับลุกขึ้นเก็บข้าวของทันที ก่อนที่จะเดินไปยังพูดเย้ยหยันหนึ่งประโยค : “ไป๋จิ่วหลิง ถือว่าฉันได้รู้ถึงเนื้อแท้ของคุณ คุณก็แค่ไอ้คนขี้ขลาดที่กลัวไปหมดทุกสิ่งทุกอย่าง！ครั้งนี้คุณก็ดูแล้วกัน ดูว่าฉันจะช่วยลูกชายหาทางแก้แค้นได้อย่างไร！ ”
สิบห้านาทีต่อมา หลี่ชิวเยี่ยนพาไป๋กว่างยี่มาถึงโรงแรมจินหลิง ไป๋จิ่วหลิงก็ตามหลังมาเช่นกัน
เมื่อเดินเข้าห้อง ไป๋กว่างยี่ก็เห็นเฉินเฟิงที่กำลังนั่งดื่มชาอย่างสบาย
ทันใดนั้นนัยน์ตาของไป๋กว่างยี่ก็พรั่งพรูความโกรธออกมา ตัวเองอยู่โรงพยาบาลเจ็บเกือบตาย ไอ้เหี้ยคนนี้กลับดื่มชาอยู่ที่นี่อย่างสบายใจ！
“ลูกแม่ ก็คือไอ้เหี้ยนี้ใช่ไหมที่ให้คนมาทำร้ายมือของลูกจนหัก？” หลี่
