บทที่ 90 คุณชายหยางไท่
“มึงทำแบบนี้หมายความว่ายังไง?！” เมื่อเห็นเฉินเฟิงไม่คิดจะให้เรื่องนี้ผ่านไปแบบนี้ สีหน้าของหยางชิงก็นิ่งสงบลงมา เขากลัวเฉินเฟิง แต่ไม่ได้กลัวถึงขั้นที่จะยอม
“ไม่ได้หมายความว่าอะไร ทำร้ายคนของฉัน ก็ต้องเตรียมตัวรับมือกับการชดใช้” เฉินเฟิงพูดเสียงเรียบ ตามด้วยปรายตามองดูไป๋กว่างยี่และหยางชิง จากนั้นพูดขึ้น：“พวกมึงสองคนหักแขนตัวเองคนละข้าง เรื่องนี้ก็จบแค่นี้”
“จองหอง！”สีหน้าของหยางชิงเขียวไปหมด นอกจากจองหองแล้วนั้น เขาก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี คนตรงหน้า ถูกตนเองเอาปืนชี้เอาไว้ แต่ยังกล้าบอกให้เขาหักแขนตนเองหนึ่งข้าง！นี่มันจองหองเกินไปแล้ว！
“ไอ้คนบ้านนอก มันยังไม่ตื่นนอนใช่ไหม！”ไป๋กว่างยี่โมโหจนพุ่งหัวเราะออกมา “เบิกตาของมึงให้กว้างแล้วมองดู ในมือของพี่ชิงถืออะไรไว้！มันคือปืน！พี่ชิงแค่ขยับนิ้วมือนิดหน่อย ก็ส่งมึงไปหาพระเจ้าได้แล้ว มึงคิดว่าตัวเองเป็นคนเหล็ก ฟันแทงไม่เข้าหรือไง?”
“ยังบอกให้กูหักแขนตัวเองหนึ่งข้าง วันนี้กูจะฟันมือข้างหนึ่งของมึงก่อน！”ไป๋กว่างยี่พูดจบ ก็คว้าจับมีดมา พุ่งตัวไปหาเฉินเฟิงด้วยสีหน้าดุร้าย
“รนหาที่ตาย！”เฉินเฟิงหัวเราะในลำคอ แล้วตบไปที่หน้าของไป๋กว่างยี่
“ปั้ง” เสียงดังขึ้น
ไป๋กว่างยี่ปลิวออกไป กระแทกเข้ากับรั้วเหล็กในเรือนจำ คนยังไม่ได้หล่นลงพื้น ก็มีฟันร่วงออกมาจากปากของเขาพร้อมกับเลือดเจ็ดถึงแปดซี่
“มึงทำอะไร！”หยางชิงโมโหขึ้นมาทันที ใ
