นมือของตนเองยังถือปืนเอาไว้ เฉินเฟิงกลับกล้าลงมือทำร้ายไป๋กว่างยี่ ไม่เห็นตนเองอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย！
หยางชิงเอาปากปืนเล็งไปที่เฉินเฟิงในทันที
เฉินเฟิงหรี่ตาลง：“มึงกล้ายิงหรอ?”
“มึงรนหาที่ตายเอง！กูจะมีอะไรที่ไม่กล้าอีก！”หยางชิงกัดฟันหรอก แล้วกดไปที่ตัวยิง
“ปั้ง！”
“ลูกปืนพุ่งออกมาตรงปากปืน มุ่งหน้าไปยังคิ้วของเฉินเฟิง
อาเหาตกใจตาแตก
หลิ่วอีอีกรีดร้องเสียงดัง แล้วหลับตาลง
มีเพียงแค่เฉินเฟิงคนเดียวเท่านั้นที่นิ่งสงบ ถึงขั้นที่ว่ามุมปากของเขาแสยะยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
“เฟี้ยว”
ลูกปืนสีดำผ่านอากาศ พุ่งตัวมาอยู่ห่างจากเดินหน้าของเฉินเฟิงสามฟุต
วินาทีต่อมา เฉินเฟิงยื่นนิ้วออกมาสองนิ้ว…..
ลูกปืนที่ยิงมานั้น ถูกเขาหนีบเอาไว้อย่างแผ่วเบา！
ดวงตาของหยางชิงก็เบิกกว้าง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความตกใจ แม้แต่จิตใจของเขาถูกทำร้ายจนรู้สึกไม่มั่นคง
เป็นไปได้ยังไง?！
นักต่อสู้！
ต้องเป็นนักต่อสู้อย่างแน่นอน！อีกทั้งยังต้องเป็นนักต่อสู้อันดับสูงอย่างแน่นอน
หยางชิงร้องตะโกนในใจ ว่ากันว่านักต่อสู้พวกนี้ ปกติแล้วไม่เข้ามาอยู่ในสังคมไม่ใช่หรอ?
ทำไม?？！ทำไม？！
ทำไมถึงให้ตนเองพบเจอ？！
เมื่อก่อนเขาเพียงแค่ได้ยินคนพูด นักต่อสู้อันดับสูงบางคนบนโลกใบนี้ สามารถใช้มือรับกระสุน ถึงขั้นสามารถต้านทานจรวดได้ ตอนนั้นเขายังคงสงสัย รู้สึกว่าความสามารถของคนนั้นไม่มีวันไปถึงขั้นนั้นได้
แม้แต่จรวดก็สามารถต้านทานได้ นั่นยังใช่คนอยู่ไหม?
