แต่ว่าวันนี้ เฉินเฟิงกลับใช้กิริยาท่าทางบอกกับเขา ความสามารถของมนุษย์นั้นไม่มีจุดสิ้นสุด！
ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้
เวลานี้อาเหาเองก็ตกใจเป็นอย่างมาก เขาตกใจไม่น้อยไปกว่าหยางชิง
เขามองความสามารถของเฉินเฟิงไว้สูงมากแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่า ความสามารถของเฉินเฟิงจะน่ากลัวถึงขั้นนี้ได้
เมื่อก่อนเขาคิดว่าเฉินเฟิงก็เป็นแค่คนที่พึ่งเข้าไปในวงการนักต่อสู้ ตอนนี้มองดูแล้วนั้น เฉินเฟิงไปได้ไกลในเส้นทางของนักต่อสู้แล้ว ถึงขั้นสามารถก่อตั้งพรรคเป็นของตนเองได้
เฉินเฟิงถอนหายใจ เอ่ยถามเสียงเรียบ：“ยังคิดจะยิงปืนต่ออีกไหม?”
“พลั๊ก” ดังขึ้นหนึ่งเสียง หยางชิงคุกเข่าลงกับพื้น ริมฝีปากของเขาเริ่มสั่นเทา
“ผู้อาวุโสได้โปรดไว้ชีวิตด้วย！”หยางชิงกลัวแล้ว เขากลัวแล้วจริงๆ ตีเขาให้ตายเขาก็คิดไม่ถึงว่าเฉินเฟิงจะเป็นนักต่อสู้ของเทพแห่งแผ่นดินในตำนาน นักต่อสู้แบบนี้ แม้แต่คนที่อยู่ด้านหลังของเขา ก็ไม่กล้ามีปัญหาด้วย
ผู้อาวุโสได้โปรดไว้ชีวิตด้วย?
หลิ่วอีอีที่หลับตาอยู่นั้นได้ยินคำพูดนี้ อดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้นมา เธอพึ่งเห็นว่า หยางชิงคุกเข่าอยู่บนพื้น ทว่าเฉินเฟิงกลับยืนเอาไว้ มองดูหยางชิงอย่างคนที่เหนือกว่า คล้ายกับเทพปีศาจ！
นี่มันเรื่องอะไรกัน？！ทำไมเฉินเฟิงถึงไม่ตาย？！
หลิ่วอีอีตกใจ เมื่อกี้ตอนที่หยางชิงยิงปืนนั้น เธอคิดว่าเฉินเฟิงจะตายโดยไม่ต้องสงสัย แต่ว่าตอนนี้ เฉินเฟิงกลับยืนเอาไว้ ในทางกลับกันกลับกลายเป็นหยางชิ
