บทที่ 86 คนบ้านนอก
ไป๋กว่างยี่ส่ายหัว แล้วพูดขึ้น “ไม่ต้องหรอก ลุงหลิ่ว ไอ้บ้านนอกสองคนนี้ที่มาจากชางโจวผมเอาพวกเขาอยู่อยู่แล้ว
“อืม งั้นก็ดี ” หลิ่วจื้อโจวส่ายหัวเล็กน้อย
มาจากชางโจวหรอ?
หรือว่าหลิ่วอีอีได้ยินคำๆ นี้ สีหน้าจึงแปรเปลี่ยนแล้วดูแย่ขึ้น เมื่อกี้เฉียวเสี่ยวโย่วมารับคำๆ หนึ่ง หน้าตาดูเหมือนคนที่มาจากชางโจว มันบังเอิญขนาดนี้เลยหรอ?
หรือว่าอาจจะไม่ใช่ หลิ่วอีอีกำลังปลอบใจตัวเองในใจ แต่ว่าไม่รู้ทำไม เธอกลับแอบหวังอะไรเล็กน้อย ไอ้บ้านนอกที่ไป๋กว่างยี่พูดถึง เป็นสองคนนั้นที่เจอตรงรถไฟ
“กว่างยี่ เดี๋ยวถ้าเคลียร์ธุระทั้งหมดในมือเสร็จ ก็พา อีอีออกไปเที่ยวหน่อยสิ เราสองคนเป็นวัยรุ่นเหมือนกัน ก็คงจะมีเรื่องให้คุยกันเยอะหน่อย ” หลิ่วจื้อโจวคลายยิ้มแล้วพูดขึ้น
“ก็ต้องดูว่าน้องอีอีอยากจะไปกับผมไหม ”
ไป๋กว่างยี่ทำสีหน้าที่ดูจริงจัง แล้วมองไปที่หลิ่วอีอีที่ยืนอยู่ข้างๆ เขารู้สึกพอใจในอีอีมาก เธอเป็นดาวในมหาวิทยาลัยจินหลิง ไม่เพียงแต่มีหน้าตาที่สวย แล้วยังมีฐานะครอบครัวที่ดี ทุกอย่างเหมาะสมและลงตัวกับเขามาก
หลิ่วอีอีฝืนยิ้มออกมา แล้วคิดจะพูดอะไรบางอย่างขึ้น
เวลานี้ ก็มีเสียงอันตื่นเต้นดังขึ้น “ท่านประธานหลิ่ว ข้างนอกมีอยากเจอคุณชายไป๋ครับ ”
“อาหลิ่วไม่ต้องหรอกครับ ให้พวกเขาเข้ามา ผมยังกลัวว่าจะหาพวกเขาไม่เจอซะอีก “ไป๋กว่างยี่คลายยิ้มบางๆ สีหน้าเปล่งประกายซึ่งความโหดเหี้ยมออกมา
“ให้พวกเ
