ขาเข้าไป ” หลิ่วจื้อโจวผายมือขึ้น แล้วออกคำสั่ง
จากนั้น เฉินเฟิงและอาเหาจึงสาวเท้าเข้ามา
ในชั่วพริบตาที่เห็นสองคน ม่านตาของหลิ่วอีอีจึงหดเข้าหดออกมา จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างเร่งรีบ เป็นสองคนนั้นที่เจอตรงรถไฟจริงๆ!
แค่หลิ่วจื้อโจวใช้สายตาที่มองเฉินเฟิงกับอาเหาเหมือนกำลังมองคนที่ตายไปแล้ว จากนั้นก็ดึงสายตากลับมา แล้วเริ่มลิ้มลองชา ในเห็นว่าพวกเขาต้องทำอะไรผิดต่อไป๋กว่างยี่แน่ๆ สามารถตัดสินความผิดพวกเขาสองคนด้วยการประหารชีวิต
จู่ๆ ไป๋กว่างยี่ผุดลุกขึ้น แล้วมองไปยังเฉินเฟิงและอาเหาพลางถามขึ้น “พวกแกสองคนไม่กลัวว่าตายเลยใช่ไหม ถึงคิดจะมาช่วยไอ้กู้ตงเชิน?
“แกทำอะไรคุณชายท่านเชิน?! ” อาเหาสาวเท้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วถามขึ้นด้วยเสียงที่โหดเหี้ยม
“คุณชายท่านเชิน? ฮ่าๆๆๆ ” ไป๋กว่างยี่หัวเราะออกมาด้วยเสียงดัง จากนั้นก็หุบยิ้ม “ไอ้แก่นั่นหรอ มันถูกสับเป็นชิ้นๆ แล้วเอาไปป้อนหมาตั้งนานแล้ว! ”
ได้ยินแบบนี้ หน้าผากของอาเหาจึงมีเส้นเอ็นสีเขียวผุดออกมาทันที จากนั้นเขาจึงตะคอกออกมาด้วยความโมโหเป็นไฟ “แก! หา! ที่! ตาย! หรือไง! ”
พอพูดจบ อาเหาจึงเดินไปตรงหน้าไป๋กว่างยี่ จากนั้นก็สนับมือขว้างไปตรงหน้าประตูของไป๋กว่างยี่
สนับมือที่เหมือนมีดขูดผ่านหน้าไป๋กว่างยี่ ทำให้รู้สึกเจ็บ ทว่านัยน์ตาของไป๋กว่างยี่กลับไม่ได้กะพริบตาเลยแม้แต่ครั้งเดียว
วินาทีต่อไป ก็มีคนร่างเหล็กคนหนึ่งยืนขวางอยู่ตรงหน้าเ
