ขา
มือใหญ่ๆ ข้างหนึ่งยื่นออกมา และก็สามารถหยุดหมัดอันโมโหของอาเหาไว้ได้อย่างง่ายดาย
เฉินเฟิงทำนัยน์ตาที่สงสัยเล็กน้อย ใบหน้าของเขาเผยความคาดคิดไม่ถึงออกมาเป็นครั้งนี้ ผู้ชายที่ร่างเหล็กคนนี้ ดูจากภายนอกคือนักสู้หรือเปล่า?
ม่านตาของอาเหาหดลง และรู้สึกว่าหมัดๆ นี้ของตัวเอง เหมือนต่อยลงบนเหล็ก
ชายร่างเหล็กจึงคลายยิ้มอันโหดเหี้ยม ทว่าอาเหาก็คือคนที่โหดเหี้ยมจนชอบเร่ร่อนและเป็นคนที่ไม่เคยกลัวตายเลย ระหว่างความเป็นหรือความตาย ปฏิกิริยาของเขาจะว่องไวมากๆ!
เขาสามารถหลบอย่างว่องไวและคล่องแคล่ว พอตอนที่คนร่างเหล็กกำหมัดกำลังจะชกเขา เขาก็สามารถหลบทันอย่างเสี่ยงอันตราย
พอเห็นว่ากำปั้นของตัวเองไม่สามารถฆ่าอาเหาที่เหมือนแมลงตัวน้อยๆ ได้ คนร่างเหล็กทำสีหน้าที่ดูแย่เล็กน้อย เขาตะโกนขึ้นอย่างโมโห แล้วก็ใช้เข่าที่ข้างหนึ่งของเขา แล้วกำลังจะกระแทกไปยังท้องน้อยของอาเหาด้วยความโหดเหี้ยม
“หุบปาก! ”
เวลานี้ ก็มีเสียงๆ หนึ่งดังขึ้นอย่างเสียงดังฟังชัด
ทุกคนจึงหันหน้าไป กลับเห็นคนที่ปรากฏตัวคือหลิ่วอีอี！
ไป๋กว่างยี่มองหลิ่วอีอีด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าทำไมหลิ่วอีอีถึงได้ตะโกนขึ้นแบบนี้ เธออยากจะช่วยอาเหาหรอ?
“อีอี หนูตะโกนอะไรไปเรื่อยเปื่อย! ” หลิ่วจื้อโจวเอ่ยพูดด้วยเสียงข่มขู่
หลิ่วอีอีจับจ้องเฉินเฟิงไว้ แล้วพูดขึ้นอย่างหน้าด้าน “พ่อคะ สองคนนี้เป็นเพื่อนของหนูเอง”
“เหลวไหล! เพื่อนอะไร! ทำไมแต่ก่อนฉันถึงไม่เค
