ยได้ยินว่าหนูมาเพื่อนแบบนี้! ” หลิ่วจื้อโจวพูดขึ้นด้วยความโมโหเล็กน้อย
ไป๋กว่างยี่ทำสีหน้าที่แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย หลิ่วอีอีเป็นภรรยาของเขาในอนาคต วันนี้เธอกลับไปพูดจาออกหน้าแทนผู้ชายคนอื่น
“พ่อ พวกเขา…….เป็นเพื่อนของหนูจริงๆ พ่อให้คุณชายไป๋ปล่อยพวกเขาไปหน่อยได้ไหม” หลิ่วอีอีร้องขอ ตอนนี้เธอมีความลำบากแต่พูดไม่ออก กลับไม่ได้คิดอยากจะช่วยเฉินเฟิงและอาเหาจริงๆ แค่กลัวว่าถ้าเฉินเฟิงและอาเหาตายที่นี่ คนที่อยู่เบื้องหลังของเฉินเฟิงคงไม่ปล่อยตระกูลหลิ่วของพวกเธอไปง่ายๆ และจะให้ว่าตระกูลหลิ่วกำลังช่วยผู้ร้าย
ไป๋กว่างยี่ไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของเฉินเฟิง เขามีฐานะที่แม้กระทั่งเฉียวเสี่ยวโย่วยังต้องเคารพนับถือ
เธอก็ไม่ได้สนใจว่าไป๋กว่างยี่จะรนหาที่ตายหรอก ทว่าเธอกลับไม่อยากจะให้ไป๋กว่างยี่ทำให้ตระกูลหลิ่วต้องพลอยลำบากไปด้วย
“น้องอีอี เรื่องอื่นพี่ตอบตกลงไว้ได้ ทว่าเรื่องนี้ไม่ได้! เพื่อนสองคนนี้ของน้อง วันนี้พี่ต้องให้พวกเขาชดใช้ทั้งหมด! ” ไป๋กว่างยี่ทำสีหน้าที่หม่นหมอง ทีแรกเขาก็ไม่คิดจะฆ่าเฉินเฟิงและอาเหา ทว่าหลิ่วอีอีทำแบบนี้ กลับทำให้เขาอยากจะฆ่าคนมากขึ้น
“คุณชายไป๋……” หลิ่วอีอียังคิดจะขอร้องแทนพวกเขา ทว่าหลิ่วจื้อโจวเอ่ยพูดด้วยเสียงเย็นชา “หุบปาก! ถ้ายังกล้าพูดแบบนี้อีกคำหนึ่ง ฉันจะให้แกไสหัวออกไป! ”
ถึงแม้หลิ่วอีอีจะรู้สึกอึดอัดใจ กลับไม่กล้าพูดอะไรออกมา ตอนนี้เธอจึงทำได้เพียงภาวนาในใจว่า
