งได้สติขึ้นมาทันที
“ฉันจะถามอีกรอบ ไป๋กว่างยี่อยู่ไหน!” น้ำเสียงของเฉินเฟิงอดทนไม่ไหวอีกต่อไป
“คุณชายไป๋เขาออกไปข้างนอก ไม่ได้อยู่บ้าน” ไป๋ฝูกำลังอดกลั้นความโมโหในใจ
“อาเหา เข้าไปค้นเร็วๆ” เฉินเฟิงขมวดคิ้วขึ้น คำพูดของชายวัยกลางคนคนนี้ เขาไม่ได้เชื่อทั้งหมด จึงต้องเข้าไปค้นเพื่อความแน่ใจ
“ห้ามเข้าไป!” พอเห็นเฉินเฟิงและอาเหาอยากจะเข้าไปบ้านไป๋ ไป๋ฝูรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที ในวิลล่ามีผู้หญิงที่อยู่ในบ้านเยอะ ถ้าปล่อยให้ผู้ชายสองคนนี้เข้าไป ถ้าเรื่องอะไรขึ้นภายหลังก็อาจจะไม่แน่นอน
เฉินเฟิงจึงคลายยิ้มอย่างอดทนไม่ไหว แล้วถามขึ้น “งั้นพูดว่าไม่ให้ฉันเข้าไปแล้วฉันก็ไม่เข้าไปหรอ?”
“ถ้าคุณกล้าเข้าไป ตระกูลไป๋ไม่ยอมปล่อยให้คุณไปแน่นอน!” ไป๋ฝูพูดขึ้นอย่างข่มขู่ด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม
ทว่าเฉินเฟิงกลับไม่ได้สนใจ จากนั้นก็เหยียบเข้าไปประตูใหญ่ของบ้านตระกูลไป๋อย่างขัดขืน”
ไป๋ฝูทำได้เพียงไปขวางทางไว้ด้วยตัวเอง
จากนั้นก็ถูกอาเหาใช้เท้าถีบ
“อย่าเข้ามา ฉันจะบอกคุณว่าคุณชายอยู่ไหน? !” ไป๋ฝูพูดด้วยความเร่งรีบ แล้วให้เฉินเฟิงและอาเหาเดินเข้าไปในบ้านตระกูลไป๋ งั้นอาชีพที่เขาได้เป็นพ่อบ้าน ก็คงจะโดนไล่ออกตั้งแต่ตอนนี้
“อยู่ไหน? ” เฉินเฟิงพูดด้วยเสียงเรียบ
“ตอนนี้คุณชายอยู่บ้านตระกูลหลิ่วและกำลังนัดบอร์ดกับคุณหลิ่วอยู่!” ไป๋ฝูพูดขึ้นอย่างอดกลั้นไม่อยู่ เขาทำได้เพียงไล่เฉินเฟิงและอาเหาไปหาไป๋กว่างยี่ เพราะว
