เต็มไปด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง
“กว่างยี่หนอ เจอกับปัญหาอะไรหรือเปล่า?” หลิ่วจื้อโจวหัวเราะแล้วพูดขึ้น เรื่องระหว่างไป๋กว่างยี่และลูกสาวของเขาหลิ่วอีอี เป็นเรื่องที่กำหนดไว้อย่างชัดเจนแล้ว ดังนั้นจะบอกว่าไป๋กว่างยี่เป็นลูกเขยของเขาก็ไม่ผิด
ไป๋กว่างยี่คลายยิ้มแล้วพูดขึ้น “ลุงหลิ่วครับ ไม่เป็นไรครับ แค่เจอคนสองคนที่มันไม่ชอบดูตาม้าตาเรือ แล้วอยากจะรนหาที่ตายครับ”
“อ่อ? ต้องให้ลุงช่วยเหลือไหม? ถ้าต้องการ ก็บอกนะ ในมือของลุงหลิ่วยังมีลูกน้องที่มีฝีมืออยู่มากมาย”หลิ่วจื้อโจวทำตาหยี คำพูดนี้ของเขาแน่นอนว่าต้องแค่คำพูดที่เกรงอกเกรงใจเท่านั้น เขารู้ดีในความสามารถของตระกูลไป๋ ตระกูลนี้เป็นตระกูลสามลัทธิเก้าอาชีพ ต่อหน้าตระกูลไป๋ แน่นอนว่าต้องไม่เกิดปัญหาอะไรขึ้นหรอก ถ้าแม้กระทั่งเรื่องที่ตระกูลยังเอาไม่อยู่ พวกเขาตระกูลหลิ่ว ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
