หมือนชางโจวจริงๆ ใช่ไหม! ยังจะกล้ามาหาตัวเองอีก!
“คุณหนู ตอนนี้เป็นยังไงบ้างแล้ว? หรือว่าจะให้ผมแจ้งตำรวจไหมครับ?” ไป๋ฝูตั้งใจถามด้วยลองใจ
“ไปแจ้งความทำไม! ความมีหน้ามีตาของตระกูลไป๋ต้องเสียหมดหรือเปล่า? ” ไป๋กว่างยี่ก่นด่าขึ้น ถ้าให้คนอื่นรู้จริงๆ พวกเขาตระกูลไป๋ ถูกคนที่นอกบ้านกันมาสองคนทำให้ต้องบีบบังคับให้ไปแจ้งความ งั้นเขาก็ต้องเสียหน้าล่ะสิ”
“วางใจเถอะ ไหนๆ พวกเขาก็กล้ามา งั้นฉันก็จะไม่ทำให้พวกเขาต้องผิดหวังแน่นอน ฉันจะทำให้พวกเขารู้ อะไรที่เรียกว่ามาแล้วห้ามกลับไป! ” ไป๋กว่างยี่พูดขึ้นอย่างโหดเหี้ยม เขาไม่ใช่ว่าไม่มีที่พึ่งพา หลังจากที่พากู้ตงเชินกลับจากชางโจว เขาก็ได้เตรียมใจไว้พร้อมแล้ว ดังนั้นเลยใช้เงินเยอะแยะมากมาย เพื่อที่จะซื้อตัวบอดี้การ์ดคนหนึ่งที่อยู่ในสถานที่ฝึกวิทยายุทธจินกัง
บอดี้การ์ดคนนี้ ไม่เหมือนไม่เหมือนบอดี้การ์ดที่มีอยู่ในบ้าน และลูกศิษย์ของหัวหน้าของสถานที่ฝึกวิทยายุทธจินกัง เริ่มฝึกวิชาการต่อสู้ตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ วันนี้กลายเป็นนักสู้วัยกลางคนที่มาราวๆ สามสิบเจ็ดแล้ว เขาฝึกฝนวิชามาสามสิบปี!
ทว่าพอคิดแล้วก็รู้ ความสามารถของเขาน่ากลัวถึงขั้นไหนกันแน่
ต่อให้มีศัตรูมาเป็นร้อยๆ คนก็คงไม่มีใครมีชีวิตต่อสักคน!
ไป๋กว่างยี่เคยเห็นกับตา คนๆ นี้ชกแค่หนึ่งที ก็สามารถชกแผ่นเหล็กที่หนาเท่าฝ่ามือหัดได้
มัดแบบนี้ คนทั่วไปจะสู้ไหวได้ยังไง!
ไป๋กว่างยี่วางสายลง แล้วสีหน้าก็
