้ ไม่ทำแบบนั้นหรอก”
ท่าทีตอบกลับของเฉินเฟิงทำให้จวงเห่าหยินรู้สึกน่าเบื่อ สิ่งที่เขาอยากจะเห็นก็คือ ตอนที่เขาเปิดเผยว่าตนเองไม่ใช่คนธรรมดาแล้วนั้น เฉินเฟิงคลานเข่ามาหาเขา ทำความเคารพเขา ขอร้องให้เขาให้ข้าวกิน
แต่เฉินเฟิงกลับเป็นเหมือนท่อนไม้ ทำไม่เป็นแม้แต่ประจบ
สมน้ำหน้าที่มึงจนไปทั้งชีวิต ทำงานไปทั้งชีวิต！จวงเห่าหยินหัวเราะในลำคอ แล้วพูดขึ้นในใจ
เมื่อเห็นว่าไม่สามารถกู้คืนศักดิ์ศรีของตนเองมาจากอาเหาได้ จวงเห่าหยินเองก็ไม่ได้พูดอะไร เขาหลับตาลง เตรียมที่จะนอนหลับ
แต่กลับกลายเป็นหลิ่วอีอีที่อยู่ด้านข้าง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา คล้ายจะโทรไปบอกให้คนขับรถของที่บ้านมารับตนเอง
รถไฟขับไปอีกสองชั่วโมง จนไปถึงสถานีเป่ยโจว ที่นี่อยู่ห่างจากจินหลิง อีกเพียงแค่หนึ่งสถานี
การจอดรถไฟในครั้งนี้ มีคนเดินเข้ามาในรถไฟจำนวนไม่น้อย เหตุเพราะตั๋วนั่งขายหมด ทำให้คนที่เข้ามานั้น ส่วนมากล้วนต้องยืน
ชั่วขณะหนึ่ง ตู้รถไฟที่เฉินเฟิงนั่งนั้น ก็เต็มไปด้วยคน
พอคนมากขึ้น ก็เริ่มมีกลิ่นต่างๆลอยฟุ้ง
มีกลิ่นเหม็นที่ไม่ได้อาบน้ำมานาน มีกลิ่นตด มีกลิ่นปากและกลิ่นตัว…..
เฉินเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่รู้สึกตัว กลิ่นนี้ ขึ้นหัวแล้วจริงๆ
เฉินเฟิงที่มีความอดทนสูงยังเป็นแบบนี้ แค่คิดก็รู้แล้ว หลิ่วอีอีที่ถูกเลี้ยงมาอย่างดี ตอนนี้จะเป็นยังไง
ใบหน้าของเธอถูกกลิ่นพวกนั้นลอยคลุ้งจนหน้าซีดขาว คล้ายกับว่าอยากจะอ้วกออกมา
ตายดีไม่ต
