าย ในเวลานี้เอง คนแก่ที่แต่งตัวเป็นชาวนาถูกกลุ่มคนดันตัวออกมา มาอยู่ด้านข้างหลิ่วอีอี
วินาทีนั้น กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเหงื่อและบวกกับกลิ่นเหม็นพุ่งมาที่จมูก
“แอวะ”
หลิ่วอีอีไม่สามารถทนได้แล้ว จับปากเอาไว้แล้ววิ่งไปที่ห้องน้ำ
เมื่อหลิ่วอีอีเดินไปนั้น จวงเห่าหยินก็กลายเป็นคนที่ถูกทำร้าย
“ไอ้แก่ ไสหัวไปที่อื่น เหม็นจริงๆ！”จวงเห่าหยินปิดจมูก แล้วด่ากราดออกไป
ชาวนาที่แก่ชราทำสีหน้าลำบากใจ เขารีบบอกขอโทษจวงเห่าหยินด้วยสำเนียงบ้านเกิด แต่จวงเห่าหยินกลับไม่ฟัง ด่ากราดแล้วพูดขึ้น：“ชาวนาชั้นต่ำอย่างแก ไม่คู่ควรที่จะมานั่งบนรถไฟ ช่างน่ารังเกียจ！”
“ไสหัวออกไป！ไสหัวไปให้ไกล！อย่ามายืนรกหูรกตากู！”
สีหน้าของเฉินเฟิงเย็นยะเยือกเล็กน้อย จวงเห่าหยินคนนี้ ทำเกินไปแล้ว！
หน้าของชาวนาแก่ชราแดงก่ำ เขาเองก็รู้ตัวว่าตนเองมีกลิ่นเหม็น แต่ตู้รถไฟก็กว้างแค่นี้ ตอนนี้คนก็ยืนจนเต็มแล้ว เขาจะขยับไปสักก้าวยังเป็นเรื่องยาก
“ให้ตายสิ！ไอ้คนน่ารังเกียจ มึงจะไปไม่ไป ถ้ายังไม่ไปกูเอามึงตายแน่！” เห็นชาวนาแก่ชราเอาแต่พูดขอโทษไม่หยุด ทว่ายังคงยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน จวงเห่าหยินพูดข่มขู่ เมื่อกี้เขาก็โมโหเพราะหลิ่วอีอีไปไม่น้อย กำลังหาที่ระบายความโมโห ชาวนาซื่อๆคนนี้ เป็นที่ระบายที่ไม่เลวจริงๆ
“ขอโทษด้วย ขอโทษด้วย อาเฮียคนนี้ ผมจะไปตอนนี้เลย” ชาวนาแก่ชราพูดสำเนียงบ้านเกิด โค้งตัวลงแล้วพูด
จากนั้นชาวนาแก่ชราจึงหมุนตัว แล้วพยายามเ
