บียดเสียดเข้าไป ทว่าจวงเห่าหยินกลับยืนขึ้น แล้วเตะไปที่สะโพกของชาวนาแก่ชรา พร้อมกับพูดต่อว่า：“กูช่วยมึงเอง！”
“หยุด！”
เฉินเฟิงยังไม่ทันได้ลงมือ อาเหาก็ยืนขึ้น จากนั้นคว้าจับตัวจวงเห่าหยินเอาไว้
สีหน้าของอาเหา เย็นยะเยือกจนน่ากลัว นัยน์ตาคู่นั้นมีความเย็นยะเยือกแผ่ออกมา
“มึงทำอะไรของมึง? ไอ้คนสกปรก เอามือสกปรกของมึงออกไป！”เมื่อเห็นว่าคนที่คว้าจับตนเองเอาไว้นั้น คือแรงงานที่เมื่อกี้ตนเองดูถูก จวงเห่าหยินโมโหขึ้นมาในทันที อยากจะให้อาเหาเอามือออกไปจากเสื้อผ้าของตน
ทว่าจวงเห่าหยินที่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาหลายปี ขาดการฝึกฝน แล้วจะสู้แรงอาเหาได้ยังไง เขาออกแรงที่เหมือนกินนม มือของอาเหายังคงนิ่งงันไม่ขยับ
“ให้ตายสิ ปล่อย！”จวงเห่าหยินหน้าแดงระเรื่อ เขาอยากจะต่อยอาเหาสักหมัด แต่มองดูอาเหาแล้วนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถมีเรื่องด้วยได้ เขากลัวว่าถ้าต่อยอาเหาขึ้นมา จะยิ่งน่าอนาถมากกว่าเดิม
อาเหาหัวเราะในลำคอ แล้วสะบัดทิ้ง จวงเห่าหยินสะบัดทิ้งเหมือนสุนัขเคี้ยวโคลน หน้าของเขากระแทกกับโต๊ะ
ถ้าหากไม่ใช่เพราะมีเฉินเฟิงอยู่ข้างๆ กลัวว่าจะมีปัญหาต่อเรื่องของเฉินเฟิง เขาจะต่อยจวงเห่าหยินให้เกือบตาย
“ให้ตายสิ！”จวงเห่าหยินพยายามคลานขึ้นมา แล้วด่ากราด ：“มึงรอดูกูเอาไว้ ลงจากรถไฟ กูเอามึงตายแน่！”
อาเหามองดูจวงเห่าหยินด้วยสายตาเย็นชา ไม่ได้พูดอะไร
เวลานี้ หลิ่วอีอีกลับมาแล้ว หลังจากที่อ้วกเสร็จ สีหน้าของเธอก
