็ดีขึ้นมาก
เมื่อเห็นจวงเห่าหยินกับอาเหามีเรื่องกัน สีหน้าของหลิ่วอีอีก็แปลกใจขึ้นมาในทันที
เกิดอะไรขึ้น?
“วันนี้กูไม่เอามึงให้ตาย กูก็จะนามสกุลตามมึง!”จวงเห่าหยินถ่มน้ำลายทิ้ง แล้วพูดข่มขู่อย่างโหดเหี้ยม
“อาเฮียคนนี้ พ่อหนุ่มคนนี้ยังเด็กไม่ค่อยรู้เรื่อง…….” เมื่อเห็นอาเหามีความแค้นกับจวงเห่าหยินเพราะตนเป็นต้นเหตุ ชาวนาแก่ชราจึงเกรงใจ อยากจะพูดขอร้องแทนอาเหา
ทว่าใครจะไปรู้จวงเห่าหยินกลับถ่มน้ำลายไปตรงหน้าชาวนาแก่ชรา แล้วด่ากราด：“เกี่ยวอะไรกับไอ้แก่อย่างมึงด้วย ถ้ายังไม่ไสหัวออกไป เดี๋ยวลงจากรถไฟ กูจะจัดการมึงด้วยอีกคน！”
อาเหากำหมัดแน่น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินเฟิงอยู่ข้างๆ เขาฉีกปากจวงเห่าหยินแล้วแน่ๆ！
“ผม……ผมไสหัวออกไปตอนนี้เลยครับ” ชาวนาแก่ชรามองดูอาเหาด้วยสายตารู้สึกผิด เตรียมตัวที่จะออกไป เขากลัวว่าถ้าตนเองยังคงยืนอยู่ตรงนี้ จะทำให้จวงเห่าหยินเกลียดอาเหามากกว่าเดิม
“ยืนอยู่ตรงนั้น”
เวลานี้ เสียงเรียบเฉยดังขึ้น ฝีเท้าของชาวนาแก่ชราหยุดลง คนที่พูดนั้น คือคนที่เมื่อกี้นั่งอยู่ตรงริมหน้าต่าง คนหนุ่มที่ไม่พูดอะไร
“อาเหา ลุกขึ้น ให้คุณลุงคนนี้นั่งที่ของนาย” เฉินเฟิงพูดเสียงเรียบ จวงเห่าหยินไม่ให้ชาวนาแก่ชรานั่งที่นี่ เขาก็จะให้ชาวนาแก่ชราคนนี้ นั่งที่นี่！
