ทำให้คนของหานหลงเย็นชา
“คุณชายเฉิน ดึกขนาดนี้แล้ว คงไม่มีตั๋วเครื่องบินแล้ว” เมืองชางโจวอยู่ห่างจากจินหลิงประมาณหนึ่ง นั่งเครื่องบินก็ต้องใช้เวลาสองถึงสามชั่วโมง
“ถ้าอย่างนั้นก็ซื้อตั๋วรถไฟ” เฉินเฟิงพูด เขาไม่ได้สูงส่งขนาดนั้น อีกทั้งเวลาไม่คอยคน เขาไปสายนิดหน่อย เกรงว่าสิ่งที่จะได้เห็น คงเป็นศพของกู้ตงเชิน
“ครับ คุณชายเฉิน”หานหลงรีบตกลง ภายในใจรู้สึกตื้นตัน เฉินเฟิงกับพูดคุณชายในตระกูลรวยๆนั้นไม่เหมือนกัน เขาเองก็ไม่ได้เลือดเย็นแม้แต่น้อย การติดตามคนแบบนี้ ไม่ต้องคอยกังวลว่าวันหนึ่งตนเองจะถูกตัดหางปล่อยวัด
ตัดสาย เฉินเฟิงหันไปมองเสี้ยเมิ่งเหยา ยิ้มเศร้าแล้วพูดขึ้น：“เมิ่งเหยา ผมคงต้องไปจินหลิงก่อนแล้ว คุณกับเฟยหรงตามมาทีหลัง”
“เกิดเรื่องขึ้นกับกู้ตงเชิน?เสี้ยเมิ่งเหยาเม้มกัดริมฝีปากแล้วถามขึ้น เกิดเรื่องขึ้นกับกู้ตงเชิน เฉินเฟิงก็ไม่ได้หนีเอาตัวรอดไปคนเดียว เพียงแต่ เมื่อไปถึงจินหลิง ไม่รู้จักคนไม่คุ้นชินพื้นที่แบบนั้น เกรงว่าเฉินเฟิงจะมีอันตรายได้
“อืม”
“ขอโทษด้วยนะ เฉินเฟิง” สีหน้าของสวีเฟยหรงเต็มไปด้วยความละอาย สุดท้ายแล้ว กู้ตงเชินมีปัญหากับไป๋กว่างยี่เพราะเธอ แต่เฉินเฟิงช่วยเธอเอาไว้ได้ ทว่าช่วยกู้ตงเชินเอาไว้ไม่ได้
“ไม่เป็นไร” เฉินเฟิงส่ายหน้าไปมา แล้วพูดขึ้น：“เขายังมีชีวิตอยู่ อย่างมากสุดก็แค่ต้องเจ็บตัวก็เท่านั้น”
“ถ้าอย่างนั้นคุณไปคนเดียวก็ระวังตัวด้วย” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดกำ
