ชับ
“วางใจเถอะ” เฉินเฟิงยิ้ม แล้วเดินออกไป
หลังจากที่เดินออกไปจากประตูแล้วนั้น เฉินเฟิงโทรศัพท์ไปหาหานหลง ให้หานหลงส่งคนมา ช่วยปกป้องดูแลเสี้ยเมิ่งเหยากับสวีเฟยหรงยี่สิบสี่ชั่วโมง เขาเป็นกังวลว่าหลังจากที่เขาไปแล้วนั้น ไป๋กว่างยี่จะส่งนักฆ่ามาที่นี่
หลังจากที่ไปถึงสถานีรถไฟ หานหลงได้รอเอาไว้แล้ว ในเวลาเดียวกันเฉินเฟิงก็พบว่า อาเหาเองก็อยู่ด้วย
“คุณชายเฉิน อีกครึ่งชั่วโมงจะมีรถไฟหนึ่งเที่ยว” หานหลงพูดด้วยความเคารพ
“อืม” เฉินเฟิงพยักหน้า แล้วมองไปที่อาเหา：“นายเองก็จะไปด้วย?”
“ครับ คุณชายเฉิน！”
อาเหายังคงเป็นคนที่พูดน้อย เมื่อกี้ตอนที่ไป๋กว่างยี่ส่งคนมานั้น เขาไม่ได้อยู่ที่สมาคม ดังนั้นกู้ตงเชินจึงถูกพาไป ถ้าหากว่าเขาอยู่ที่สมาคมด้วยนั้น เกรงว่าคนของไป๋กว่างยี่ คงไม่สามารถเอาตัวกู้ตงเชินไปได้ง่ายๆ
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปด้วยกันเถอะ” เฉินเฟิงเองก็ไม่ได้พูดอะไร เขายังคงมองว่าอาเหามีอนาคตที่ไกล อาเหาเป็นคนฉลาด และมีความจงรักภักดี ทั้งยังพูดไม่มาก
“คุณชายเฉิน จะเอาคนไปเพิ่มอีกไหม?” หานหลงลองถามดู เฉินเฟิงเอาแค่อาเหาไปคนเดียว เกรงว่าไปถึงที่นั่นคงจะทำอะไรลำบาก
เฉินเฟิงส่ายหน้าไปมา แล้วพูดขึ้น：“ไม่ต้องแล้ว ทหารมีราคาแพงที่ความสามารถไม่ใช่เพราะจำนวน การเอาคนไปจำนวนมากจะทำให้ส่งผลกระทบที่ไม่ดี”
“ครับ คุณชายเฉิน” หานหลงพยักหน้า เป็นจริงตามนั้น จากความสามารถของเฉินเฟิง การพาคนไปมาจะทำให้เขาเหนื่อยเปล
